เมื่อได้ยินคำว่า “ศูนย์สุขภาพและฟื้นฟูฉือซาน” สีหน้าเซี่ยเหวยไห่ก็เคร่งขรึมขึ้น รีบเดินตามออกไปทันที
“หวงเหวยหาน หยุดก่อน! ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น?”
ทุกคนรู้ดีว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งกับศูนย์สุขภาพและฟื้นฟูฉือซานง่าย ๆ เพราะคนที่พักอาศัยอยู่ข้างในล้วนไม่ใช่คนธรรมดา
ไม่ใช่ว่าเซี่ยเหวยไห่กลัว แต่เรื่องนี้ยุ่งยาก มีปัญหาตามมาไม่รู้จบ
นอกจากปัญหาที่เกิดขึ้นจากภายนอกสังคมแล้ว ยังมีโอกาสสูงที่คำสั่งกดดันจากเบื้องบนจะตามมาอีกด้วย
ผู้นำที่เกษียณแล้วในสถานที่แบบนั้นมีอยู่มากเกินไป
หวงเหวยหานหยุดฝีเท้า หันกลับมาตอบว่า “ผู้กำกับเซี่ย สวี่หลินสืบพบเบาะแสแล้ว อีกทั้งวันนี้พวกเขาไปที่นั่น ก็น่าจะค้นพบอะไรบางอย่างเข้าแล้วด้วย เจ้านั่นขอกำลังสนับสนุน แสดงว่าต้องมีเรื่องใหญ่แน่นอน”
เซี่ยเหวยไห่ขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง
ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็กัดฟันเงยหน้าขึ้น “ไปเถอะ! มีเรื่องอะไร ฉันรับผิดชอบเอง จำไว้ ต้องจับให้ได้ทั้งคนทั้งของกลาง ไม่อย่างนั้นฉันไม่ยกโทษให้พวกแกแน่”
“รับทราบ!” หวงเหวยหานยิ้มกว้าง ยกมือทำความเคารพ ก่อนหันหลังเดินออกไป
ไม่นาน กองสืบสวนสอบสวนคดีอาชญากรรม รวมถึงกองสืบสวนคดีอาชญากรรมจากสถานีตำรวจทุกแห่งก็เคลื่อนกำลังออกไป ทีมตำรวจพิเศษเองก็ถูกระดมพลด้วย
พวกเขารวมพลกันอย่างรวดเร็ว แล้วมุ่งหน้าไปทางฉือซาน
……
ฉือซาน สวี่หลินควบคุมคนหลายคนในที่เกิดเหตุไว้ สีหน้าเคร่งขรึม
หลินยวนนั่งแผ่หมดแรงอยู่บนรถเข็น ศีรษะโยกไปมาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แววตาเลื่อนลอย เห็นได้ชัดว่าสภาพของเขาผิดปกติ