แม้แต่ยามเฝ้าประตูยังเป็นผู้ร้ายหมายจับระดับบี
นี่เป็นเรื่องบังเอิญหรือ?
สวี่หลินไม่คิดเช่นนั้น
เขาจ้องหนิวเหวยฮ่าวอย่างลึกซึ้ง ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า “สวัสดีครับพี่ พวกผมเห็นโฆษณาประชาสัมพันธ์ของที่นี่ เลยอยากมาสมัครตรวจสุขภาพครับ”
“โฆษณาประชาสัมพันธ์? สมัครตรวจสุขภาพ?” สีหน้าของหนิวเหวยฮ่าวพลันเคร่งขรึมลง
เขาพูดเสียงเย็นว่า “ถึงจะมาสมัครตรวจสุขภาพ รถของเราก็ต้องไปรับส่งเป็นกลุ่มอยู่ดี ทำไมพวกคุณถึงมาเองล่ะ?”
สวี่หลินได้ยินดังนั้น หัวใจก็กระตุกวูบ แอบคิดว่าตัวเองรีบร้อนเกินไปแล้ว
ยังไม่ทันสืบถามให้รู้เรื่องก็รีบเข้ามา นี่แหละคือข้อบกพร่องด้านประสบการณ์
เขาหันไปมองหลิวเจิ้นที่อยู่ข้าง ๆ อีกฝ่ายทำหน้างุนงง ไม่พูดอะไร เอาแต่มองเขานิ่ง ๆ
เอาเถอะ!
อีกคนที่ไม่คิดจะใช้สมองเหมือนเดิม
สวี่หลินคิดในใจ ก่อนเอ่ยว่า “พี่ครับ พวกผมไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ นึกว่าอยากตรวจสุขภาพก็เดินเข้ามาได้เลย ไม่ต้องห่วงครับ พวกผมเอาเงินมาด้วย จองคิวที่นี่เลยได้ใช่ไหมครับ?”
พอเขาพูดจบ หนิวเหวยฮ่าวก็ขมวดคิ้ว
ข้ออ้างนี้ทำให้เขาพูดอะไรต่อไม่ได้
ดวงตาเรียวยาวทรงสามเหลี่ยมคู่นั้นวาบประกายเย็นเยียบขึ้นมาชั่วขณะ
เขาพูดว่า “ก็ได้! จอดรถไว้ข้างนอก คนเข้าไปได้”
“ครับ ขอบคุณครับพี่” สวี่หลินยิ้มพลางพยักหน้า จากนั้นให้หลิวเจิ้นจอดรถ ทั้งสองเดินเข้าไปในสถานพักฟื้นที่มีพื้นที่กว้างใหญ่
มองไปเพียงปราดเดียวก็เห็นต้นไม้เขียวชอุ่มอยู่ทั่ว อากาศสดชื่น ทำให้รู้สึกปลอดโปร่งสบายใจจริง ๆ
ต้องยอมรับว่าการมาพักฟื้นในสถานที่แบบนี้ช่วยให้จิตใจดีขึ้น ทั้งยังเป็นประโยชน์ต่อสุขภาพกายและใจ
เมื่อสวี่หลินกับหลิวเจิ้นเข้าไปในศูนย์ดูแลสุขภาพ หนิวเหวยฮ่าวที่อยู่ตรงประตูกลับเรียกคนอีกสองคนมาเฝ้าประตู ส่วนตัวเองเดินเข้าไปในห้องทำงานตามลำพัง