หน่วยจราจรกองที่หนึ่ง ห้องทำงานหัวหน้ากอง
เจ้ากั๋วตงกำลังเล่าเหตุการณ์ที่สวี่หลินจับคนร้ายให้หลิวเจา รองหัวหน้ากองฟังอย่างออกรส ลิ้นสามนิ้วของเขาพูดจนหลิวเจาตื่นเต้นเกร็งไปหมด ราวกับได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์ด้วยตัวเอง
“เดี๋ยวก่อน เหล่าเจ้า นายบอกว่าเด็กนั่นเกือบได้รับบาดเจ็บงั้นเหรอ?”
“ใช่ ท้องถูกของมีคมกรีดเป็นแผล โชคดีที่มันแค่กรีดเสื้อกันสะท้อนแสงกับเครื่องแบบของพวกเรา”
“อันตรายเกินไปแล้ว ห้ามทำแบบนั้นอีกเด็ดขาด” หลิวเจาพูดพลางโบกมือ
จังหวะนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากวิทยุสื่อสารตำรวจตรงหน้าพวกเขา
“หัวหน้าเจ้า ผมหยางเหวยครับ คือว่า...”
เจ้ากั๋วตงพูดว่า “อย่ามัวอ้ำอึ้ง รีบพูดมา”
“ได้ครับ! หัวหน้าเจ้า สวี่หลินจับขโมยได้อีกคนแล้วครับ” หยางเหวยพูดเข้าประเด็นทันที
โครม!
หลิวเจาที่กำลังจะยกถ้วยชาขึ้นดื่มรีบวางถ้วยกลับลงบนโต๊ะทันที เขาเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
มุมปากเจ้ากั๋วตงกระตุก
เขาพูดกับหลิวเจาว่า “เหล่าหลิว บางที...พวกเราคงต้องทำใจให้ชินแล้วล่ะ”
“ชินกับผีสิ พวกเราเป็นตำรวจจราจร ไป ๆ ไปดูกัน”
พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก
เจ้ากั๋วตงลุกขึ้นตาม หยิบหมวกตำรวจของตัวเองแล้วรีบวิ่งออกไป
เขาวิ่งไปพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดสมุดโทรศัพท์แล้วกดโทรหาสวี่ชิงชาน
“ฮัลโหล เหล่าสวี่ คือว่า...ทางผมจับโจรได้อีกคนแล้ว”
“ใช่ อยู่ที่สถานีรถไฟความเร็วสูงทางตะวันออกของเมือง!”
“อะไรนะ? ที่นั่นอยู่ในเขตดูแลของสถานีตำรวจหน้าสถานีเหรอ?”
“ได้ ๆ ผมเข้าใจแล้ว ส่งเบอร์โทรศัพท์มาให้ผมด้วย”
เจ้ากั๋วตงพูดพลางวางสาย พอเดินมาถึงลานจอดรถก็เห็นหลิวเจาขับรถพุ่งออกมาจากช่องจอด เขาจึงรีบขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับ