สวี่หลินกำลังกวาดตามองฝูงชนอยู่ จู่ ๆ ก็สะดุ้งเพราะเสียงที่ดังขึ้นจากด้านหลัง เขาหันขวับไปทันที พอเห็นว่าเป็นจางเจาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
ทั้งสองยื่นมือออกไปชนกำปั้นกัน
“เข้าเวรอยู่เหรอ! จางเจา ตอนนี้นายประจำอยู่ที่สถานีตำรวจหน้าสถานีรถไฟแล้วเหรอ” สวี่หลินถาม
“ใช่ วันนี้เป็นวันแรกที่เริ่มงาน” จางเจาพยักหน้า พูดอย่างตื่นเต้นว่า “สวี่หลิน นายมาถูกจังหวะพอดีเลย ฉันได้ยินหัวหน้าสถานีบอกว่าวันนี้มีมือดีตัวจริงมาที่นี่ ลงมือทีเดียวก็จับโจรได้ตั้งสามคน”
“หัวหน้าให้พวกเรามาเรียนรู้สักหน่อย แล้วก็บอกให้รออยู่ที่นี่ เผื่อมือดีคนนั้นจับคนร้ายได้อีก พวกเราจะได้พาขึ้นรถไปเลย”
“บอกนายไว้เลยนะ ที่พวกเราได้โอกาสแบบนี้ก็เพราะเป็นพวกหน้าใหม่ ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาใคร”
ขณะพูด จางเจาก็กวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่เจ้ากั๋วตง
สีหน้าเคร่งขรึมกับท่วงท่าทรงอำนาจ ทำให้เขานึกไปตามความเคยชินว่าคนคนนี้คงเป็นมือดีที่หัวหน้าสถานีพูดถึง
แต่ขณะที่เขากำลังจะเดินเข้าไปทักเจ้ากั๋วตง สวี่หลินที่อยู่ข้าง ๆ กลับพุ่งตัวออกไปเหมือนเสือชีตาห์
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”
จางเจาหันกลับไปตามสัญชาตญาณ แล้วก็เห็นสวี่หลินไปหยุดอยู่ตรงหน้าชายวัยกลางคนที่มีหน้าตาซื่อ ๆ ทึ่ม ๆ ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้พูดอะไร สวี่หลินก็จับแขนเขาไว้แน่นทันที
“คุณทำอะไรน่ะ!” ชายวัยกลางคนตะโกนเสียงดังขึ้นมาทันที “ช่วยด้วย! เจ้าหน้าที่จราจรทำร้ายคน! เจ้าหน้าที่จราจรทำร้ายคน!”