บริษัทรับตกแต่งกวงหัว สวี่หลินนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างามอยู่หลังโต๊ะทำงานหรูหรา
คนที่อยู่ตรงหน้าเขาและยังยืนได้ ต่างพากันนั่งยองๆ กอดหัวเงียบกริบ
ส่วนคนที่กระดูกขาหรือซี่โครงหัก ต่างนอนคว่ำหรือนอนหงาย กัดฟันแน่นจนหน้าแทบเขียวคล้ำ
สวี่หลินกวาดสายตามองทุกคน แม้จะลงมือหนัก แต่ก็รู้จักยั้งมือ
ไม่ว่ากระดูกจะหักหรือไม่ อาการบาดเจ็บของพวกเขาก็ไม่ถึงชีวิต ต่อให้ปล่อยไว้สักวันสองวันก็ไม่มีปัญหา
เวลาผ่านไปทีละวินาที หวังเหลียงก้มหน้า เหงื่อท่วมตัว ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย
ความคิดมากมายผุดขึ้นในหัวของเขา แต่สุดท้ายก็ล้มเลิกไปทั้งหมด
ขืนต่อต้าน มีแต่จะยิ่งเจ็บปวด
ไอ้หมอนั่นไม่ใช่คนแล้ว ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนเหงือกแทบจะถูกกระชากจนหลุดออกจากปาก
จังหวะนั้นเอง เสียงไซเรนตำรวจก็ดังขึ้นจากด้านนอก เสียงแว่วมาจากไกลๆ ก่อนจะใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว กระทั่งมาถึงหน้าอาคารบริษัทรับตกแต่งกวงหัวแล้วจอดลง
สวี่หลินชะงักไปเล็กน้อย พลางคิดในใจว่าหัวหน้าหวงกับพวกมาถึงเร็วขนาดนี้เชียวหรือ?
เพิ่งผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง พวกเขาบินมาหรือไง?
ไม่นานเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น คนกลุ่มหนึ่งกรูกันเข้ามาในห้องทำงานอย่างรวดเร็ว คนที่นำหน้าคือตำรวจหนุ่มอายุราวสามสิบปี ในมือถือปืนพกสีดำอยู่
“อ๊าก! หัวหน้าอู๋ ช่วยผมด้วย! รีบช่วยชีวิตผมที!”
พอเห็นคนมา หวังเหลียงก็ร้องไห้โฮ คลานไปหาตำรวจหนุ่ม น้ำมูกน้ำตาไหลพราก
ตำรวจหนุ่มก้มมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “คุณคือ...คุณหวัง?”