เมื่อได้ยินชื่อสวี่หลิน สีหน้าของคนในทีมสามก็ย่ำแย่ลงทันที
พวกเขาวุ่นวายกันราวกับแมลงวันไร้หัว ขณะที่ตำรวจนครบาลสืบสวนจากอีกฝ่ายกลับสืบหาข้อมูลของคนร้ายได้อย่างง่ายดาย สำหรับพวกเขาแล้ว นี่คือความอัปยศ
“ทำไมเขาถึงไม่รายงาน?”
“ไอ้หมอนั่นไม่เคยเห็นพวกเราอยู่ในสายตาเลย”
“บ้าชะมัด มันกำลังปั่นหัวพวกเราอยู่!”...คนกลุ่มหนึ่งกัดฟันกรอด ส่วนอีกสองทีมที่ไม่รู้เรื่องต่างมองเฮย์จื่อกับลูกทีมอย่างงุนงง
พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมตำรวจนครบาลสืบสวนตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งถึงทำให้ทีมของเฮย์จื่อต้องเสียหน้าได้
คนหนึ่งเอ่ยถามว่า “เฮย์จื่อ หมอนั่นเป็นใคร?”
เฮย์จื่อตอบว่า “รองหัวหน้ากองกองสืบสวนสอบสวนคดีอาชญากรรมเมืองเจียงหยุน”
“พอแล้ว ไปที่เกิดเหตุกันก่อน”
เขาไม่อยากพูดอะไรต่อ จึงรีบพาคนออกจากประตูไปทันที
ไม่นานนัก เมื่อทุกคนมาถึงที่เกิดเหตุและเห็นศพนอนอยู่บนพื้น ถูกยิงเข้าที่ศีรษะสองนัด สีหน้าของทุกคนก็เคร่งขรึมลง
“ถูกยิงในระยะประชิด คนร้ายกับผู้ตายรู้จักกัน”
“นั่งประจันหน้ากัน ดูเหมือนทั้งคู่จะเคยพูดคุยกันมาก่อน”
……
ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่สำนักงานความมั่นคงกลุ่มหนึ่งก็รวบรวมข้อมูลจากที่เกิดเหตุได้ทีละอย่าง
ตัวตนของเอลฟ์ก็ได้รับการยืนยันอย่างรวดเร็วเช่นกัน
หวังอี้หง อายุ 20 ปี เป็นชาวเมืองฉางหยวน มณฑลหลินจี กำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก...เคยถูกจำคุกในคดีลักทรัพย์...หลังพ้นโทษก็หายตัวไปจนถึงตอนนี้
แต่ข้อมูลเหล่านี้แทบไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับพวกเขาเลย