ขณะที่เฮย์จื่อกำลังขมวดคิ้วกลัดกลุ้ม ประตูก็ถูกผลักเปิด ชายกว่าสิบคนทยอยเดินเข้ามาในห้อง
เมื่อคนเหล่านั้นเห็นเฮย์จื่อ ต่างก็พากันทักทายเขา
ในบรรดาพวกเขามีหัวหน้าสองคนเดินตรงเข้ามายืนข้างเฮย์จื่อ
“ฉันว่าเถอะ เฮย์จื่อ ข้อมูลของแกแม่นแค่ไหนกันแน่? นี่ก็ผ่านมาตั้งยี่สิบกว่าวันแล้ว พวกเราซุ่มเฝ้าจุดติดต่อพวกนั้นมาตั้งนาน แต่ก็ยังไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง”
“ใช่น่ะสิ! เฮย์จื่อ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ชื่อเสียงของทีมสามเราคงได้ป่นปี้กันพอดี”
ทั้งสองคนนี้เป็นหัวหน้าทีมย่อยของทีมสาม อยู่ในระดับเดียวกับเฮย์จื่อ
เฮย์จื่อมองทั้งสองคน ก่อนจะเงียบไม่พูดอะไร
เขาจะพูดอะไรได้ล่ะ?
ประตูถูกผลักเปิดอีกครั้ง มีชายอีกหกคนเดินเข้ามาจากด้านนอก
ทันทีที่ทั้งหกคนก้าวเข้ามา ทุกคนในห้องต่างหันไปมองพวกเขา แววตาเผยความเคารพออกมาเล็กน้อย
คนที่เดินนำหน้าเป็นชายหนุ่มร่างเตี้ย อายุราวสามสิบปี สูงเพียงประมาณหนึ่งเมตรหกสิบ หน้าตาธรรมดา ดวงตานิ่งสนิทราวกับแอ่งน้ำตาย
คนที่ตามหลังเขามาสูงราวหนึ่งเมตรเจ็ดสิบ รูปร่างไม่กำยำ หน้าตาธรรมดาอย่างยิ่ง ต่อให้ไปยืนอยู่กลางถนนก็ไม่สะดุดตา
แต่เพียงหกคนนี้กลับทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องถึงกับกลั้นหายใจ
“ถ้ายังหาตัวไม่เจอ พวกเราจะถอนกำลังกลับไปตอนบ่าย”
ชายหนุ่มที่เดินนำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งอย่างยิ่ง
เมื่อเฮย์จื่อได้ยินก็พยักหน้าเล็กน้อย
เขาพูดว่า “เข้าใจแล้ว เหลาจิ่ว ขอบคุณที่เหนื่อยนะ”
ชายหนุ่มรหัสเหลาจิ่วไม่ตอบ เขาหันหลังแล้วเดินออกไปทันที