พูดกันไม่รู้เรื่องก็อย่าเสียเวลาพูด สำหรับคนจากสำนักงานความมั่นคงพวกนี้ที่คิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้า เขาได้แต่ดูแคลนอยู่ในใจ
ถ้าเก่งจริง ก็เอาความสามารถไปใช้กับพวกนักโทษสิ!
ไปจับพวกมันมาลงโทษตามกฎหมายสิ!
มาหาเขาเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรม เขาไม่มีทางไว้หน้าพวกนั้นหรอก
ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างมีสีหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำสลับแดงก่ำ พากันอึ้งจนผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังไม่ได้สติ
สวี่หลินเดินไปถึงหน้าประตูโรงงานร้าง ร่างทั้งหกก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
ทั้งหกคนจ้องเขาด้วยสายตาเย็นชา ดวงตาราวกับเหยี่ยวจับจ้องเหยื่อ ราวกับพร้อมจะพุ่งเข้าโจมตีหมายเอาชีวิตได้ทุกเมื่อ
“ไม่มีใครดูถูกพวกคุณ พวกเราก็แค่ทำหน้าที่ของตัวเอง ที่ไม่ให้พวกคุณเข้ามายุ่งก็เพราะคำนึงถึงความปลอดภัยของพวกคุณ ยังไงคนร้ายที่พวกเราต้องรับมือก็เก่งกว่าพวกคุณมาก”
“เพราะฉะนั้น... ขอให้คุณขอโทษกับคำพูดและการกระทำเมื่อครู่ด้วย”
ผู้พูดคือเหลาจิ่ว หัวหน้าชุดปฏิบัติการภาคสนามของทีมเก้า
สวี่หลินยิ้ม เขามองเหลาจิ่ว แม้จะสัมผัสได้ถึงอันตรายที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลย
“ถ้าผมไม่ขอโทษล่ะ?”
“ผมจะลงมือ” เหลาจิ่วตอบสั้นกระชับ
สวี่หลินหัวเราะเยาะ “นี่น่ะหรือสำนักงานความมั่นคง? พอเจอคนนอกก็ไม่ได้เรื่อง แต่กับคนกันเองกลับเก่งเป็นพิเศษ คุณคิดจะเอาผมเป็นที่ระบายอารมณ์หรือไง?”
พอได้ยินคำพูดของเขา เปลือกตาเหลาจิ่วก็กระตุก ความแข็งกร้าวของสวี่หลินเกินความคาดหมายของเขาไปหน่อย
“ได้ เข้ามาเลย!”
สวี่หลินเริ่มถอดเสื้อเครื่องแบบตำรวจแล้ววางไว้ข้างทาง เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนบนตัว จากนั้นก็พับแขนเสื้อขึ้นและจ้องเหลาจิ่วอย่างเย็นชา “จะเข้ามาพร้อมกัน หรือจะมาทีละคน?”