สวี่หลินหยิบใบเสร็จขึ้นมา แล้วลุกจากเก้าอี้เดินลงไปชั้นล่างทันที
หลังจากเขาจากไป จางเจากับคนอื่น ๆ ถึงได้สติกลับมา
“โห ผู้หญิงคนนั้นสวยจริง ๆ”
“นางฟ้าจากสวรรค์ชัด ๆ!”
“พี่จาง สวี่หลินไปรู้จักกับเธอได้ยังไง? ความสัมพันธ์ของสองคนนั่นดูไม่ธรรมดาเลยนะ!”
“เชอะ! ก็แค่ผู้หญิงแก่คนหนึ่ง”
“ซินซิน เธออิจฉาหรือไง”...ทุกคนพากันพูดขึ้นมา หลี่ซินซินทำหน้าหึงหวงจนพวกผู้ชายอดรู้สึกเศร้าสร้อยไม่ได้
เป็นผู้ชายเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมคนอื่นถึงได้กินของในชาม แล้วยังหมายตาของในหม้ออีกล่ะ?
ส่วนพวกเขาสองสามคนกลับทำได้แค่มองตาปริบ ๆ อยู่ข้าง ๆ จนน้ำลายไหล
“เสี่ยวหรัน ต้าเฟิง พี่เจ็บหัวใจเหลือเกิน” จางเจากุมหน้าอก หันไปมองกั๋วเสี่ยวหรันกับหวังเฟิง
“พี่ อย่าพูดเลย หัวใจผมแตกสลายไปแล้ว” หวังเฟิงยกมือปิดหน้า วิ่งหนีไปทั้งน้ำตา...
สวี่หลินรีบร้อนลงมาชั้นล่าง ก็เห็นเยาเอียเปิดประตูรถแล้วนั่งลงตรงเบาะคนขับ
เขาไม่พูดพล่าม รีบเดินเข้าไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารแล้วนั่งลง
เยาเอียมองเขา ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาราวกับน้ำแข็ง “คุณขึ้นมาทำไม?”
สวี่หลินถือใบเสร็จไว้ในมือแล้วพูดอย่างจริงจัง “คุณคนสวย ผมจะให้โอกาสคุณสักครั้ง เก็บใบเสร็จใบนี้คืนไปซะ ไม่อย่างนั้นคุณจะเจอปัญหาใหญ่”
เยาเอีย: “???”
“ปัญหาใหญ่อะไร รบกวนคุณช่วยบอกฉันหน่อยสิ”
สวี่หลินยิ้มอย่างลึกลับ แล้วกล่าวว่า “คุณรู้หรือเปล่าว่าตัวเองเข้าข่ายกรรโชกทรัพย์? ก่อนหน้านี้ผมดูแล้ว รถของคุณก็แค่กันชนหน้ากับไฟหน้าพังไปข้างเดียว ซ่อมยังไงก็ไม่น่าถึงหกแสนสองหมื่นหรอกมั้ง?”