หวงเหวยหานกำลังครุ่นคิดอยู่พอดี จู่ ๆ การกระทำของสวี่หลินก็ทำให้เขาสะดุ้งเฮือก
เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงยืนมองอยู่ข้างหลัง ขณะที่สวี่หลินวาดแผนภาพคร่าว ๆ จนเสร็จ
คนทั้ง 12 คน ในจำนวนนี้สามคนหายตัวไปในเขตพื้นที่ของสถานีตำรวจเมืองตะวันออก สี่คนหายตัวไปในเขตเมืองใต้ เมืองเหนือมีเพียงหนึ่งคน ส่วนเมืองตะวันตกมีสี่คน
เขาวาดแผนผังถนนโดยรอบแต่ละจุด แล้วทำเครื่องหมายจุดสีแดงตรงตำแหน่งสุดท้ายที่ผู้สูญหายแต่ละคนปรากฏตัว
สวี่หลินลากเส้นเชื่อมจุดสีแดงทั้งหมดเข้าด้วยกัน ในที่สุดแผนภาพเส้นสีแดงที่สมบูรณ์ก็ปรากฏขึ้น
เส้นสีแดงทั้งหมดดูคดเคี้ยววกวน ไม่มีรูปแบบหรือกฎเกณฑ์ใด ๆ ให้เห็น
หวงเหวยหานมองจนมึนงง ส่วนสวี่หลินถอยหลังไปสองก้าว จ้องมองแผนภาพเส้นสีแดงโดยไม่พูดอะไรเช่นกัน
ในที่สุดหวงเหวยหานก็อดถามไม่ได้ว่า “สวี่น้อย มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?”
สวี่หลินส่ายหน้าแล้วตอบว่า “พูดยากครับ แต่ผมรู้สึกว่าพวกเขาน่าจะมีความเชื่อมโยงกันอยู่บ้าง ส่วนเชื่อมโยงกันอย่างไร ผมก็ยังไม่รู้เหมือนกัน”
เมื่อเห็นเขาส่ายหน้าและบอกว่าไม่รู้ ความหวังที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในใจหวงเหวยหานก็พลันดับวูบลง
เขาพูดว่า “ฉันจะเรียกหูกังกับเฉินหัวมาดู บางทีพวกเขาอาจมีมุมมองที่ต่างออกไป”
“ได้ครับ!” สวี่หลินไม่ได้ปฏิเสธ
หวงเหวยหานเดินออกไป ตะโกนเรียกคนในโถงว่า “หัวหน้าทั้งสามทีม มานี่กันให้หมด”
ไม่นาน ทั้งสามคนก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของสวี่หลิน หลังจากฟังหวงเหวยหานเล่าแล้ว พวกเขาก็ก้มลงดูแผนภาพ
พวกเขาจ้องมองอยู่นาน เกาจนหัวแทบแตก แต่ก็ยังมองไม่ออกว่ามีอะไร
หวงเหวยหานถามว่า “สวี่น้อย พวกเขามีความเชื่อมโยงกันหรือเปล่า?”