“7 ปี?”
“คดีคล้ายกัน 12 คดี?”
พอสวี่หลินได้ยินคำพูดของหวงเหวยหาน ก็รู้ทันทีว่าคดีนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน
เขารีบเปิดถุงแฟ้มคดี แล้วหยิบเอกสารหนาประมาณสองเซนติเมตรออกมาจากข้างใน
หน้าแรกของเอกสารเป็นรูปชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่า ๆ ดูแล้วน่าจะเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสดใสของวัยหนุ่มสาว
สวี่หลินมองชายหนุ่มที่อายุไล่เลี่ยกับตน แล้วเลื่อนสายตาลงไปอ่านข้อมูลเกี่ยวกับเขา
“หลินยวน บัณฑิตจบใหม่จากมหาวิทยาลัยไหหลียวน ชาวเมืองเจียงหยุน ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนกลับบ้านไปสมัครงานเป็นพนักงานบริษัทแห่งหนึ่ง หายตัวไปเมื่อ 4 วันก่อน...”
เมื่ออ่านเอกสารไปทีละหน้า คิ้วของสวี่หลินก็ค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน
หลินยวนคนนี้นับว่าเป็นนักเรียนที่เรียนดีและมีคุณธรรม ทั้งยังสมัครเรียนต่อระดับบัณฑิตศึกษาที่มหาวิทยาลัยไหหลียวน และจากคำบอกเล่าของอาจารย์ โอกาสสอบติดแทบจะแน่นอน
เด็กที่เรียนเก่งขนาดนี้ ทั้งยังเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายในสายตาพ่อแม่ สำหรับหลายคนแล้วก็จัดอยู่ในระดับ “ลูกคนอื่น” เลยทีเดียว
คนที่มีความสามารถรับผิดทางอาญาได้อย่างเต็มที่เช่นนี้ จู่ ๆ ก็หายตัวไป ย่อมดูน่าสงสัยอยู่บ้าง
แต่ก็แค่น่าสงสัยเท่านั้น
อย่างไรเสีย ผู้ใหญ่คนหนึ่งจะออกจากบ้านไปสองสามวันก็เป็นเรื่องปกติ
ในสังคมปัจจุบัน สถานการณ์แบบนี้พบเห็นได้ทั่วไป
ไม่ต้องพูดถึงคนหนุ่มสาววัยยี่สิบต้น ๆ ต่อให้เป็นคนวัยกลางคนอายุสี่สิบห้าสิบ ก็ยังมีคนที่ทนแรงกดดันจากงานและชีวิตไม่ไหว จนเลือกหนีออกจากบ้าน
สวี่หลินเคยอ่านรายงานฉบับหนึ่ง ระบุว่าเมื่อประสบปัญหา ผู้คนที่เลือกทำเช่นนี้มีมากถึง 14.9% (ข้อมูลนี้ยังไม่ได้รับการตรวจสอบ อย่าเจาะลึก)