229 แก้ไปตั้งหลายรอบก็ไม่ผ่าน ลบทิ้งทั้งตอนเลย! ไม่มีอะไรแย่ๆ แล้วนะ! ท่านผู้ตรวจ ขอร้องละ ปล่อยไปเถอะ!
(ผู้อ่านที่รัก โปรดอ่านหมายเหตุท้ายตอนก่อนนะ แก้ไปหลายครั้งแล้วรู้สึกว่าหมดรสชาติ เพราะงั้นก็... ตอนแรกตรวจอยู่นานก็ไม่ผ่าน พอแปะปัญหาก็กินเวลาอีกครึ่งวัน ตอนแรกระบุจุดเสี่ยง 17 จุด แก้แล้วก็ไม่ผ่าน ต่อมา 20 จุด แล้วแก้แล้วก็ไม่ผ่าน วนเวียนไปเรื่อย... ยิ่งแก้ยิ่งเยอะ เสิ่นเหอความเร็วก็ช้าลงด้วย ฮือๆ)
(ต้องเลื่อนไปอ่านหมายเหตุท้ายตอนก่อนนะ!)
ไม่รู้ว่าซางจิ่งเหยียนโมโหจนตายหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ ซางซือหลี่กำลังจะโมโหตายจริงๆ
เขาฟังเสียงออดอ้อนดังมาจากโทรศัพท์ หัวใจถูกกัดกร่อนด้วยความเสียใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
โหยวฝูส่งข้อความหาเขาชัดๆ แต่เขากลับไม่เห็นในทันที ทำให้โหยวฝูต้องตกไปอยู่ในเงื้อมมือของพ่อแก่เฉินสวีไหล
ซางซือหลี่เลือกที่จะมองข้ามความจริงที่ว่าเขากับเฉินสวีไหลมีอายุใกล้เคียงกัน
เขาได้ยินเฉินสวีไหลตวาดเสียงดุว่า "หยุดเรียกได้แล้ว" ซางซือหลี่เหมือนจับผิดได้ จึงต่อว่า:
"แกตวาดเธอทำไม?"
โหยวฝูได้ยินเสียงของซางซือหลี่ดังผ่านมือถือ จึงพูดเสริมอย่างไม่รู้จักตาย: "ใช่ๆ พี่ชายพูดถูก แกตวาดฉันทำไม?"
แค่ประโยคเดียวนี้ โหยวฝูก็พูดไปพลางหอบไปพลาง หายใจถี่ๆ อยู่นาน
ชายทั้งสองมีไฟโทสะในใจที่มาจากสาเหตุต่างกัน แต่ก็อดทนฟังเธอพูดจนจบ
เฉินสวีไหล: "เธอเรียกเขาว่าพี่ชาย? เธอกับซางซือหลี่รู้จักกันตั้งแต่เมื่อไร?"
ซางซือหลี่: "โหยวฝู เฉินสวีไหลบังคับเธอใช่ไหม? ฉันจะไปถึงเดี๋ยวนี้แล้ว เธออย่ากลัว ฉันติดต่อทนายไว้แล้ว จะส่งไอ้สารเลวนั่นเข้าคุกให้ได้ เรื่องทางซางจิ่งเหยียนเธอก็ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่ให้เขาหาตัวเธอพบ"