"พัฟฟ์?"
ซางจิ่งเหยียนรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าคำนี้เกี่ยวข้องกับโหยวฝู สายตากวาดไปมาระหว่างเฮ่ออวิ๋นเจี้ยนกับซางซือหลี่ "พี่ เกิดอะไรขึ้น? พี่ไปหาใคร? โหยวฝูเหรอ?"
ซางซือหลี่เบือนหน้าหนี "ไม่มีใคร เธอจะถามทำไม?"
"หา? เธอไม่รู้เหรอว่าพี่ชายเธอไปหาพัฟฟ์? ไม่ใช่เธอให้พี่ชายไปหรอกเหรอ?"
เฮ่ออวิ๋นเจี้ยนมองซ้ายมองขวา แววตาใสซื่อ
เมื่อครู่ยังคิดว่าซางซือหลี่กับเขาเจอกันที่จุดเกิดเหตุเกี่ยวกับโหยวฝู เพราะมาช่วยซางจิ่งเหยียนตามหาคน
แต่ดูสถานการณ์ตอนนี้ก็ไม่ใช่แหะ?
หรือว่าพี่ชายของซางจิ่งเหยียนจะแอบไปหาพัฟฟ์โดยไม่บอกซางจิ่งเหยียน?
งั้นตอนนี้มันเรื่องอะไรกัน?
เฮ่ออวิ๋นเจี้ยนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ปิ๊งแว่บขึ้นมา
ให้ตายสิ อย่าบอกนะว่าคุณอาก็หลงรักพัฟฟ์เข้าแล้ว? นี่มันละครฉากพี่น้องชิงหญิงกันซึ่งๆ หน้าเลยหรือ?
ซางจิ่งเหยียนมองไปทางเฮ่ออวิ๋นเจี้ยน "พัฟฟ์ก็คือโหยวฝูใช่ไหม? ทำไมเธอถึงเรียกเธอว่าพัฟฟ์?"
เฮ่ออวิ๋นเจี้ยนเงียบไปหนึ่งวินาที จับจังหวะได้ก็หัวเราะเยาะซางจิ่งเหยียนเสียงดัง "เรื่องแค่นี้เธอก็ไม่รู้เหรอ?"
ซางจิ่งเหยียน "ฉันถามว่าทำไมเธอถึงเรียกเธอว่าพัฟฟ์ พวกเธอรู้จักกันได้ยังไง"
ซางจิ่งเหยียนนึกถึงครั้งก่อนที่โรงเรียน เฮ่ออวิ๋นเจี้ยนพาโหยวฝูมาหาเขา แต่สายตาแทบจะจ้องติดอยู่ที่ตัวโหยวฝู