ความนุ่มละมุนของฝ่ามือน้อยส่งผ่านผิวหน้าสัมผัสมา ให้ความรู้สึกอ่อนโยนจนอดใจอ่อนไม่ได้
ซางจิ่งเหยียนปล่อยให้เธอลูบไล้แก้ม ก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วจูบเบา ๆ ลงบนกลางฝ่ามือขวาของเธอ
“ไม่เหนื่อยเลย สุดสัปดาห์นี้พาออกไปเที่ยวข้างนอกดีไหม”
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ทุกครั้งเมื่อเฝ้ามองโหยวฝู ดวงตาที่เคยเยียบเย็นของซางจิ่งเหยียนก็เอ่อท้นไปด้วยความอ่อนโยนที่กระทั่งตัวเขาเองก็ไม่เคยสังเกต
ไม่มีใครต้านทานความใจอ่อนให้โหยวฝูได้หรอก
เธอเชื่อฟังจริง ๆ ชวนให้เอ็นดูนัก
ตอนที่เขาไม่อยู่บ้านก็จะอยู่เงียบ ๆ คนเดียว รอเขากลับบ้าน ช่างว่าง่ายเหลือเกิน ช่างเข้าใจผู้อื่น
เข้าใจจนทุกครั้งที่ซางจิ่งเหยียนกลับมาเห็นร่างเล็ก ๆ ของเธอขดตัวอยู่บนโซฟา อกก็บีบรัดด้วยความอ่อนหวานปวดร้าว
เขารังเกียจความคิดต่ำทรามที่เคยมีในใจ
เขาและหางอันเป็นเอกลักษณ์ของโหยวฝู ทำให้เธอแตกต่างจากมนุษย์ หากเดินออกไปข้างนอกตามลำพังคงดึงดูดสายตาทุกรูปแบบ
ดังนั้นเขาจึงสบายใจที่ไม่คิดมาก ปากก็บอกให้เธอเป็นอิสระ ทำงาน แต่การกระทำกลับไม่มีความกระตือรือร้นให้เธอปรับตัวเข้ากับสังคมเลยสักนิด