ตอนอยู่บ้าน โหยวฝูมักสวมเสื้อเชิ้ตหรือชุดอยู่บ้านของซางจิ่งเหยียน กางเกงก็ไม่ยอมใส่ดี ๆ เผยเรียวขาเล็กขาวเนียนเดินโทง ๆ ไปมาอย่างไม่แคร์สายตา
ซางจิ่งเหยียนปากบอกว่าแต่งตัวไม่สุภาพ แต่จริง ๆ แล้วมองแล้วฟินกว่าใคร มีบางทีก็ตั้งใจลืมเสื้อเชิ้ตที่จะใส่ในวันรุ่งขึ้นไว้บนโซฟาเพื่อยั่วยวนโหยวฝู
พอคุณหนูมารน้อยหลงกลเข้าให้แล้ว เขาก็สวมเสื้อเชิ้ตที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมไปโรงเรียนหรือบริษัท
จึงเกิดข่าวลือว่าหนุ่มหล่อเย็นชาประจำสถาบันมีแฟนสาวตัวเล็ก ๆ หอมฟุ้งอยู่ข้างนอก
บนตัวเขามักมีกลิ่นน้ำหอมแปลก ๆ หอมหวานแต่ไม่เลี่ยน กลิ่นหอมนั้นดุจภูตน้อยเบาสบายทำให้จิตใจแจ่มใส
มีคนรู้จักถามเขาว่าน้ำหอมยี่ห้ออะไร รุ่นไหน ตัวเองอยากซื้อให้แฟนบ้าง
ซางจิ่งเหยียนดวงตาเฉียบคม น้ำเสียงเย็นเยียบ "สั่งผสมพิเศษเฉพาะบุคคล ไม่มีรุ่นเดียวกัน"
คนรู้จักถูกเขามองจนขนลุกซู่
ไม่มีก็ไม่มีสิ จะมองน่ากลัวแบบนี้ทำไม เมื่อไหร่ซางจิ่งเหยียนจะกลายเป็นคนขี้เหนียวแบบนี้แล้ว ไม่รู้ที่แท้ก็คิดว่าเขาถามเรื่องน้ำหอม ไม่ใช่ของหายากอย่างอื่นที่เอาให้ใครเห็นไม่ได้
สรุปคือ ในเมื่อจะออกนอกบ้าน โหยวฝูก็จะใส่แต่เสื้อผ้าของซางจิ่งเหยียนไม่ได้
เธอยังมีสามัญสำนึกพื้นฐานอยู่
ปกติซางจิ่งเหยียนซื้อชุดกระโปรงแบรนด์หรูให้โหยวฝูเยอะมาก มีทั้งแบรนด์เล็กที่เป็นวัยรุ่นกว่า โหยวฝูแค่ไม่เคยใส่มาก่อน