หลังจากจบบทสนทนากับเซียนเค่อไหล โหยวฝูถึงนึกขึ้นได้ว่ายังมีพี่ใหญ่อีกคนที่ยังไม่ได้โต้ตอบ
เจี้ยนเจี้ยนเจี้ยนเจี้ยนเจี้ยนดูเหมือนจะรอจนใจจดใจจ่อ นับตั้งแต่เพิ่มเพื่อนในวีแชท เขาส่งข้อความมากว่าสิบสาย เขาก็อยากทำตัวสุขุมบ้าง แต่มือก็ไม่ฟังสมอง พิมพ์ข้อความพรวดพราดใส่ไป
หนูดีนะ ปกติหนูชอบฟังเพลงแบบไหนนะ หนูชอบผู้ชายสายกีฬามั้ย......
พูดแล้วก็เหมือนกับคนหนุ่มขี้ร้อนที่เพิ่งไปนัดดูตัวครั้งแรกแล้วเจอเทพธิดาในฝัน ทำอะไรไม่ถูก หาเรื่องคุยก็ไม่เข้าประเด็น มีความรู้สึกว่ายิ่งพยายามยิ่งน่าสงสาร
โหยวฝูใช้หางพันโทรศัพท์ขึ้นมาไว้ตรงหน้า ปลายนิ้วขาวเนียนกดตอบไปสองสามครั้งอย่างไม่ใส่ใจ ตอบกลับไปสักสองสามประโยคแบบขอไปที
ในฐานะมารน้อย ถึงแม้ผลการเรียนในวิชาหลักจะธรรมดา แต่หากมีการประเมินความเชี่ยวชาญในการใช้หางขี้เกียจ โหยวฝูมั่นใจว่าตัวเองเป็นที่หนึ่งในใต้หล้า
เฮ่ออวิ๋นเจี้ยนไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าถูกเมินใส่ กลับถามด้วยความเป็นห่วงว่า ทำไมพัฟฟ์ถึงเพิ่งตอบกลับหลังจากหายไปนานนะ กำลังเสียใจอยู่หรือเปล่า ห้องแชทเสียงก่อนหน้านี้แย่มากเลยนะ ยังรังแกพัฟฟ์น้อยของพวกเขาอีก ดีที่เขาพอมีเส้นสายบ้าง จัดการให้ห้องนั้นเจ๊งหมดในไม่กี่อึดใจเพื่อระบายให้พัฟฟ์ดีมั้ย?