เจ้าสือจิง: "นี่ คุณผู้หญิงที่แย่งอ้อมกอดแรกของผมไป ไม่คิดจะรับผิดชอบหน่อยเหรอ"
โหยวฝู: "อ้อมกอดแรกบ้าบออะไร เล่นเป็นแวมไพร์รึไง"
เจ้าสือจิง: "ความจริงก็คือทั้งชีวิตผม นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกผู้หญิงกอด ผมตั้งใจจะเก็บครั้งแรกไว้จนถึงวันแต่งงานเชียวนะ"
ครึ่งแรกยังพอฟังดูเป็นข้อเท็จจริง ครึ่งหลังนี่มั่วล้วนๆ
โหยวฝูหางตากระตุก: "ของแบบนี้จะเก็บไว้ทำไมกัน"
เจ้าสือจิง: "ไม่ใช่แค่นั้นนะ จูบแรก คืนแรก จับมือครั้งแรกของผมก็ยังเก็บไว้หมด"
เจ้าสือจิงโอ้อวดคลังพรหมจรรย์ของตัวเองอย่างไม่อายใคร สต๊อกยังเหลือเฟือ
โหยวฝูตอบแบบไม่ใส่ใจ: "งั้นนายก็เจ๋งมาก"
เธอเล็งเสื้อเชิ้ตอีกตัวไว้
บอกร้านวัดไซส์ให้พนักงานไป
เจ้าสือจิงทั้งประหลาดใจทั้งดีใจ: "คุณรู้ไซส์ผมได้ยังไง"
โหยวฝูตอบเป็นเรื่องปกติ: "ฉันกะเมื่อกี้นี้ไง
"ดูแล้วหุ่นนายคล้ายน้องชายฉันมาก
"ตอนกอดก็รู้สึกคล้ายๆ กัน
"เพราะฉะนั้นไซส์ก็น่าจะเท่ากัน"
วิเคราะห์เสร็จ โหยวฝูทำท่าขอคำชม มองเขา: "เป็นไง"
อะไรเป็นไง ยังมีหน้ามาถามอีก
เจ้าสือจิงมุมปากตกลง พูดประชดประชัน: "ผมก็แค่หุ่นพลาสติกสัดส่วนเท่าตัวจริงใช่ไหมล่ะ"
เสื้อผ้าซื้อให้น้องชาย ส่วนเขาเจ้าสือจิงก็แค่เครื่องมือ
เจ้าสือจิงแทบจะหัวเราะทั้งที่โกรธเธอ
แต่น่าแปลกกว่านั้นคือ โหยวฝูแค่ใช้มือกะ ใช้ตัวกอด ก็วัดได้ว่าเขากับน้องชายเธอมีหุ่นใกล้เคียงกัน