วันที่กลับประเทศ เซี่ยยุ่นเจ๋อมารับโหยวฝูที่สนามบิน
เจียงขั่นอยากไปส่งโหยวฝู เซี่ยยุ่นเจ๋อบอกว่าเขาขับรถมาแล้ว ก็ไม่ต้องรบกวนคุณเจียงแล้ว
เจียงขั่นอึ้งไป
คุณเจียง?
รู้จักกับเซี่ยยุ่นเจ๋อมาสองปีกว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเจียงขั่นกับเขาอาจจะไม่ถึงขั้นสนิทสนมมาก แต่ก็นับว่าเป็นเพื่อนที่ยามมีเรื่องก็ยื่นมือช่วยเหลือกันได้
จู่ๆ ก็เหินห่างกันถึงขนาดนี้เลยเหรอเพื่อน
โหยวฝูหัวเราะพรืดออกมา พลางคล้องแขนเซี่ยยุ่นเจ๋อไปด้วยอย่างเคยตัว "นายงอนอะไรของนาย ทำเหมือนเพิ่งรู้จักเขา ถึงขั้นเรียกคุณเจียงเลยนะ"
เซี่ยยุ่นเจ๋อไม่ได้รู้สึกขำด้วย ตั้งแต่วินาทีที่เจียงขั่นกลายเป็นแฟนของพี่สาว พวกเขาก็ไม่ใช่เพื่อนกันอีกแล้ว
เซี่ยยุ่นเจ๋อเป็นคนพิเศษสำหรับโหยวฝู แต่เขาไม่ถือดีว่าตัวเองสำคัญจนลืมตัว รอบตัวโหยวฝูมักจะมีผู้ชายหลากหลายแบบเข้ามา เขาไม่เคยอาศัยความลำเอียงของพี่สาวแล้วแสดงออกอย่างโจ่งแจ้งว่าไม่ชอบ
เขาไม่เต็มใจทำให้พี่สาวลำบากใจ
การที่มีชายอื่นปรากฏตัวในชีวิตของพี่สาว ยิ่งแสดงว่าเขาทำได้ไม่ดีพอ เขามีข้อบกพร่อง พี่สาวถึงได้ต้องการผู้ชายคนอื่น
นี่ไม่ได้หมายความว่าเซี่ยยุ่นเจ๋อจะไม่หึง
ตรงกันข้าม เขาเป็นพวกขี้หึงเอามากๆ
เขาเข้าใจพี่สาว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะให้รอยยิ้มกับผู้ชายของพี่สาว
......
เจียงขั่นยืนอยู่ทางออกอาคารผู้โดยสาร มองแผ่นหลังของแฟนสาวกับน้องชายของเธอที่เดินคล้องแขนจากไปด้วยกัน
มันแปลกๆ นะ
คิดยังไงก็แปลกๆ
ตอนอยู่บนเครื่องบิน โหยวฝูยังหวานซึ้งกับเขาอยู่เลย ทำไมพอเหยียบพื้นดินถึงถูกเซี่ยยุ่นเจ๋อดึงตัวไปเสียได้
เจียงขั่นไม่ได้โง่ ท่าทีของเซี่ยยุ่นเจ๋อนั่น มองยังไงก็ไม่ชอบมาพากล
สองสัปดาห์ที่โหยวฝูกับเจียงขั่นไปเที่ยวที่ไทย ทั้งโมเมนต์และเฟินซูอัปเดตไม่น้อย
เซี่ยยุ่นเจ๋อกดถูกใจให้ทุกโพสต์
เจียงขั่นก็เลยคิดไปเองว่า ต่อให้เพื่อนไม่สนับสนุนความรักของพวกเขา อย่างน้อยก็คงไม่ต่อต้านมากนัก
มาถึงตอนนี้กลับมองดูแล้ว ใช่ว่าจะเป็นเช่นนั้น
ความจริงแล้ว ต่อให้จะเชื่องช้าสักแค่ไหน เจียงขั่นก็สัมผัสได้ว่าเซี่ยยุ่นเจ๋อกับโหยวฝูไม่เหมือนพี่น้องธรรมดา