โหยวฝูตื่นขึ้นมาตอนที่ฟ้ามืดแล้ว
เธอซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มนุ่มฟู ร่างกายปวดเมื่อยไปทั้งตัว
อยากพลิกตัว แต่ก็อ่อนยวบจนไม่มีแรง
โหยวฝูงัวเงียอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็ตื่นเต็มตา
“เจ้า 778 ตัวร้าย!” เธอขดตัวอยู่ในผ้าห่มคนเดียว โกรธจนตาพร่า
มันเป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน! เสร็จกิจแล้วก็ไปเลย!
เธอมองคนผิดไปจริง ๆ
หลังจากผ่านพ้นคืนแห่งการปล่อยตัวปล่อยใจจนถึงกลางวัน โหยวฝูอยู่ในช่วงเวลาที่ต้องพึ่งพาถานเชิงตู้ทั้งทางใจและกาย เธอเหมือนลูกแมวที่ถูกทอดทิ้ง ทั้งโกรธและเสียใจ แต่ก็หยิ่งยโสเกินกว่าจะยอมรับ
ประตูห้องนอนเปิดออก
“ว่าไงเบบี๋?”
ถานเชิงตู้ในชุดอยู่บ้านเดินเข้ามา แสงนวลตาจากด้านนอกส่องผ่านประตูเข้ามา
โหยวฝูจ้องมองเขาอย่างตะลึงงัน
ถานเชิงตู้นั่งลงขอบเตียง โอบไหล่ของหญิงสาวและประคองเธอขึ้น ให้เธอเอนกายซบลงบนอกของเขา
“เรียกฉันทำไมหรือ?” ถานเชิงตู้ถาม
โหยวฝูจ้องเขา แล้วจู่ ๆ ก็กัดใบหน้าของเขาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า
ถานเชิงตู้ลูบหัวเธอเบา ๆ “ขอโทษนะ”
โหยวฝู่ฮึดฮัดจ้องเขาอย่างขุ่นเคือง “คุณขอโทษทำไม ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ!”
“แต่ฉันทำให้คุณโกรธไม่ใช่หรือ”
ถานเชิงตู้อุ้มโหยวฝูขึ้น “เพราะฉะนั้นก็ขอโทษนะ”
โหยวฝู่ถีบขาเรี่ยราด “ฉันยังไม่ยกโทษให้นะ ทำไมฉันลืมตาขึ้นมาแล้วไม่เห็นคุณ ใครอนุญาตให้คุณตื่นก่อนฉัน!”
ถานเชิงตู้พาโหยวฝูไปห้องน้ำ ให้เธอเหยียบบนเท้าของเขา
ฝ่าเท้าอ่อนนุ่มของเธอเหมือนอุ้งเท้าลูกแมวเหยียบอยู่บนหลังเท้าของเขา
“ฉันไปต้มโจ๊กให้ คุณตื่นมาจะได้หิว”
ถานเชิงตู้ช่วยบีบยาสีฟันให้ “ตอนคุณตื่นฉันเผอิญไปดูไฟ พอดีเลย คราวหลังจะไม่เป็นอีก”
โหยวฝู่ฮึเสียงหนึ่ง แล้วรับแปรงสีฟันจากมือเขาเริ่มทำความสะอาดตัวเอง
ถานเชิงตู้โอบเอวเธอ นวดหน้าท้องของเธอเบา ๆ
“หิวหรือยัง?”
ถานเชิงตู้ถาม
โหยวฝ่อคราบฟองยาสีฟันไว้ตอบอ้อมแอ้มว่า “ก็ไม่เท่าไหร่”