โหยวฝูถูกถานเชิงตู้อุ้มมาเปิดประตู
เมื่อเธอเห็นชัดว่าผู้มาเยือนนอกประตูคืออดีตแฟนหนุ่มและอาเขย อดีตสามี เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนบิดก้นหันหลังให้พวกเขา ซุกหน้าลงบนซอกคอของถานเชิงตู้ไม่ยอมขยับ
ถานเชิงตู้อุ้มเธอหลบเข้าไปข้างใน “เข้ามาก่อนเถอะ”
สองมือของชายหนุ่มประคองสะโพกและข้อพับขาของหญิงสาว หญิงสาวคล้องคอเขาไว้ ท่าทางเต็มไปด้วยการพึ่งพาอาศัย
ดวงตารีของโหยวฝูเบิกกลมโต เขินอายจนอยากมุดเข้าไปหลบในเสื้อผ้าของถานเชิงตู้
เจียงซิงเกอนิ่งเงียบก้าวเข้าไป ลู่หยุนเย่ตามหลังปิดประตู
ถานเชิงตู้หันข้างจูบหูโหยวฝู “อย่ากลัว”
เขาอุ้มเธอไปวางบนเตียงในห้องนอน “เรื่องนี้เธอไม่ต้องจัดการ พวกเราจัดการกันเอง”
ใจของโหยวฝูพลันผ่อนคลายลง เธอคุกเข่าบนเตียงเงยหน้าจูบถานเชิงตู้หนึ่งที
ถานเชิงตู้ดูดลิ้นเล็กแรง ๆ แล้วออกไปเบา ๆ พร้อมปิดประตู
โหยวฝูคิดในใจ ความจริงมันก็เป็นอย่างนั้นแหละ ควรจะใช้ความสัมพันธ์รูปแบบไหนกับเธอ นั่นเป็นปัญหาที่ผู้ชายต้องคิด เธอแค่รอผลลัพธ์ที่น่าพอใจก็พอ
ถ้าไม่พอใจ ผู้ชายคนนั้นเธอก็ไม่เอาแล้ว
โหยวฝูไม่รู้ว่าสามวันนั้นผู้ชายสามคนพูดอะไรกัน สรุปคือตอนที่ถานเชิงตู้เรียกเธอออกไป เจียงซิงเกอดูใจเย็น ลู่หยุนเย่ใบหน้าเคร่งเครียดดูสูงส่งเย็นชาเหลือเกิน
“คุณทำรอยแบบนี้ไปทั่วตัวเธอ พรุ่งนี้เธอยังต้องไลฟ์สดอีก”
ลู่หยุนเย่พูดขึ้นลอย ๆ
บนแขนขาขาวเนียนละเอียดของโหยวฝูมีรอยจูบสีแดงเรื่อ ๆ เต็มไปหมด
สายตาคมกริบของเจียงซิงเกอสังเกตเห็นว่าแม้แต่บนข้อนิ้วเท้าน่ารักน่ากลมก็ยังมี
ตาลุงนี่มันยังเป็นคนอยู่ไหม?
ตอนแรกเพราะโหยวฝูเขินอาย แม้แต่เขาเองก็ไม่เคยได้จูบ
โหยวฝูบิดนิ้วหดตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ บนโซฟา “นี่ไม่เป็นไรหรอกนะ ยังไงก็ต้องมีวิธีปิด”
น้ำเสียงของเจียงซิงเกอแฝงความน้อยใจ “เขาทำเกินไปขนาดนี้เธอทำไมไม่ว่าเขา”
โหยวฝูหน้าแดงหูแดง
778 เอาแต่ใจไม่รู้จักพอดิบพอดีจริง ๆ แต่เขามักจะพูดคำโน้มนำให้เธอมึนงงจมดิ่งไปกับความอ่อนโยนที่แฝงไว้ด้วยความแข็งกร้าว
แรก ๆ โหยวฝูก็คิดว่ากับถานเชิงตู้ก็แค่นั้นแหละ
ไม่ได้พิเศษอะไร
แต่ก็ไม่ได้ลำบาก
นานวันเข้า น้ำอุ่นต้มพัฟฟ์
จนเปื่อยยุ่ยไปหมด