โหยวฝูเบิกตากลมโตด้วยความตกตะลึงอีกครั้ง แต่เธอก็ยอมรับเรื่องนี้ได้อย่างรวดเร็ว
ใช่แล้ว นี่มันสมควรแล้วทั้งนั้น ไม่มีใครไม่ชอบพัฟฟ์น้อยปากหวานหรอก
พี่ใหญ่ของคนอื่นน่ะหรอ จงมาเป็นของฉันซะดีๆ
โหยวฝูยิ้มอยู่ แต่ก็ยังไม่ปริปากพูดอะไร
[คนจัดรายการยิ้มอะไรน่ะ รู้ว่ายิ้มสวย แต่รีบๆ กล่าวขอบคุณของขวัญหน่อยสิ]
[ฉวยโอกาสดึงคุณชายฝ่ายตรงข้ามไว้เลย เร็วเข้า เร็วเข้า]
[โอ๊ย เจ้าหนูทำเป็นหยิ่งยโสไปถึงไหนแล้ว]
โหยวฝูเชยหน้าขึ้นอย่างมั่นใจ อวดให้ทุกคนเห็นแค่ปลายคางเรียวแหลม มาดหยิ่งยโสสุดๆ "ให้ของขวัญแค่นี้ก็จะให้พัฟฟ์ขอบคุณน่ะหรอ ฝันไปเถอะ ไม่ขอบคุณ ไม่ขอบคุณ"
[สตรีมเมอร์??]
[พัฟฟ์น้อยนี่เริ่มเหลิงจริงๆ แล้ว]
[เบบี๋อย่าลืมจุดเริ่มต้นนะ! จุดเริ่มต้นของเราคือการแย่งพี่ใหญ่! อย่าไล่พี่ใหญ่ไปนะ!]
โหยวฝูทำหน้าน้อยอกน้อยใจก้มหน้าลง "แต่ก่อนหน้านี้พวกเขาช่วยฝั่งตรงข้ามตีพัฟฟ์เลยนะ แถมยังทำให้พัฟฟ์ขาชาจนขยับไม่ได้อีก ถ้าจะให้พัฟฟ์นับพวกเขาเป็นพวกเดียวกัน ก็ต้องมีความจริงใจหน่อยสิ พัฟฟ์ไม่ได้หลอกง่ายขนาดนั้นนะ"
โหยวฝูถือโทรศัพท์ลงไป ส่องให้ผู้ชมในไลฟ์ดูข้อเท้าตัวเอง "โน่น ดูสิ บวมเลย"