"ดูท่าไม่ต้องให้ฉันลงมือ พัฟฟ์น้อยนี่ก็ไม่แน่ว่าจะแพ้"
ปรมาจารย์เซี่ยวเซี่ยวเล่อ หรือก็คือเซียวเหอเป่าชาแล้วเอ่ย "ว่าไหม?"
เขามองอีกฝ่ายอย่างเย้าแหย่ ชายหนุ่มไม่ปริปากตอบ แต่ถามกลับว่า "ของขวัญนายนี่ได้มายังไง ทำให้ฉันด้วยหนึ่งอันสิ"
เซียวเหอหัวเราะออกมาไม่อยู่ "ท่านประธานลู่ นี่เล่นอะไรกัน เมื่อก่อนไม่ใช่เคยบอกว่าดูไลฟ์เป็นอบายมุขไม่ใช่เหรอ?"
ลู่หยุนเย่ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย กลับทำสีหน้าสงบนิ่ง ไม่มีท่าทีกระอักกระอ่วนแต่อย่างใด
เซียวเหอมองสตรีมเมอร์น้อยน่ารักแต่หัวการค้าคนนั้นผ่านมือถือ ก็สมควรมีเสน่ห์ชวนหลงใหลให้คนทุ่มเท
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมีโฉมงามยากหาใครเทียบ คงไม่ทำให้ลู่หยุนเย่อย่างเขาเอ่ยปากขอ
ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ ลู่หยุนเย่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามจู่ ๆ ก็บอกให้เขาช่วยสตรีมเมอร์สาวชนะดวลให้ได้
ท่านประธานลู่ที่ไม่เคยหยิบมือถือออกมาเลยเวลานั่งสังสรรค์ กลับชำเลืองมองมือถือมาตั้งแต่สองทุ่มครึ่ง กลับตัวแล้วหรือ? —ข้อสงสัยของเซียวเหอ ในที่สุดก็กระจ่าง
ลู่หยุนเย่รู้ว่าเซียวเหอชอบดูไลฟ์และมีแต้มอยู่ไม่น้อย
ที่เขาเองอคติต่อไลฟ์สด ล้วนเป็นเพราะลู่เยว่หลิน
แต่สำหรับคนอย่างเซียวเหอที่งานปกติและคุมตัวเองได้ การชอบดูไลฟ์ก็เป็นงานอดิเรกธรรมดา
ลู่หยุนเย่หลังเลิกกับแฟนเก่าก็ดูไลฟ์ของโหยวฝูทุกคืน ถ้าไม่ใช่เพราะโหยวฝูไม่เปิดให้ดูย้อนหลัง เขาคงไล่ดูตั้งแต่แรกเริ่มเลยทีเดียว
ไลฟ์นี้ทำให้ลู่หยุนเย่รู้สึกไฟในอกจุกแน่น
แต่ว่าเขาก็ยังดูทุกคืนไม่ขาด