เฉินสวีหลายอบหลังของโหยวฝูเบาๆ พัฟฟ์น้อยที่หอบหายใจแรงซบอยู่บนตัวผู้ชาย คางเกยไหล่กว้างหนาของเขา
"xxxx จริงๆ เหรอ?"
นิ้วมือของเฉินสวีไหลขึ้น ไล่จากต้นคอของเธอลงมาถึงเอว "ต้อง xx เหรอ?"
โหยวฝูกอดพุงน้อยเอาไว้ ใบหน้าเนียนนุ่มอมชมพูระเรื่อไปด้วยความอิ่มเอม แววตาที่มองเฉินสวีหลายก็เจือความหลงใหลอย่างพึ่งพิง
"ขอบคุณมานะหลายหลาย เธอดีมากเลย"
โหยวฝูรู้สึกสบายตัว xxxx
หลังจากเสพสุขในสังคมมนุษย์มา xx หนึ่งเดือนกว่า ในที่สุดสาวน้อยมารก็ได้ลิ้มรสอาหารเลิศรสเสียที ความยากลำบากขื่นขมตลอดเส้นทางทำให้รสชาติอันโอชะยิ่งทวีความเข้มข้นลุ่มลึก
เฉินสวีหลายไม่อยากทำตัวเป็นสัตว์เดรัจฉาน แต่เด็กสาวที่เขาชอบกอดพุงที่ถูกเขา xxxxxx จนอิ่มแน่น แล้วยังพูดขอบคุณเขาอย่างน่ารักน่าเอ็นดู
ความอาทรที่เอ่อล้นในใจยากจะห้ามไม่ให้แปรเปลี่ยนเป็นตัณหา
ผู้ชายนี่มันต่ำทรามจริงๆ
ผู้ชายแก่ยิ่งไม่ต่าง
เฉินสวีหลายถอนหายใจ
(ลบออกทั้งหมด)
เฉินสวีหลายไม่ได้โต้เถียงอะไรกับเธอ เพียงมองเธอลึกซึ้งแวบหนึ่ง (ลบออก): "ผมจะรับผิดชอบ"
พัฟฟ์อาจจะไม่มีความมั่นคงในความสัมพันธ์ อยากมีลูกกับเขาสักคน ถึงตัวเขาจะไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้ แต่ถ้าพัฟฟ์ต้องการ เขาจะหาแพทย์และผู้ดูแลที่มืออาชีพที่สุดให้เด็กสาว ไม่ให้เธอต้องเสี่ยงแม้แต่น้อย
พรุ่งนี้เช้าพวกเขาจะไปจดทะเบียนสมรสที่สำนักงาน
ส่วนเรื่องสินสมรสก่อนแต่ง เฉินสวีหลายไม่จำเป็นต้องทำ