เมื่ออายุมากขึ้น โหยวฝูก็ค่อย ๆ ตระหนักถึงเสน่ห์ดึงดูดที่ตนมีต่อเด็กหนุ่ม
เด็กหนุ่มรูปงามแต่ยังอ่อนหัดเหล่านั้น เวลาอยู่ใกล้เธอจะแสดงออกถึงความประหม่าเขินอาย และความเก๊กข่มกลบเกลื่อนความเขินนั้น ในสายตาของเธอมันชัดเจนแจ่มแจ้ง
โลกที่เคยชินได้เปลี่ยนไป
แต่หลังจากความแปลกใหม่ผ่านไปช่วงสั้น ๆ โหยวฝูก็เริ่มเบื่อหน่ายกับปฏิกิริยาซ้ำซากเดิม ๆ เหล่านี้
เธอเติบโตมาท่ามกลางหนุ่มหล่อระดับเทพตั้งแต่เด็ก จึงมีภูมิคุ้มกันต่อหนุ่มหล่อแล้ว แค่หน้าตาดีธรรมดาในสายตาโหยวฝูก็ไม่ต่างจากคนเดินถนน
พูดสั้น ๆ คือ รสนิยมถูกเลี้ยงให้สูงเสียแล้ว
การถูกเลี้ยงให้สูงไม่น่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวคือ พอเลี้ยงปากลูกหมาให้สูงแล้ว กลับไม่ยอมให้ขนมอร่อย ๆ อีก หันไปให้กินแต่อาหารเม็ดราคาแพง โดยอ้างว่าเพื่อสุขภาพ
ลูกหมาที่เคยชินกับขนมอร่อย จะยอมกินแต่อาหารหลักได้อย่างไร?
ดังนั้น โหยวฝูจึงเหมือนหมาจิ้งจอกน้อยที่เพิ่งหัดหาอาหาร ซ่อนความหิวกระหายไว้ในดวงตาที่เต็มไปด้วยเล่ห์เสน่ห์ มองไปยังเป้าหมายที่อาจกลายเป็นเหยื่ออย่างใสซื่อและน่าสงสาร
การจะหาเด็กหนุ่มที่อร่อยกว่าเพื่อนเล่นสมัยเด็กไม่ใช่เรื่องง่าย
หากพวกเขาถูกแทนที่ได้ง่ายดาย ก็คงไม่ถูกเหล่านักเรียนรุ่นพี่ขนานนามว่า "เอฟโฟร์" และกราบไหว้บูชาอย่างมืดบอด
ใช่แล้ว หากไม่ใช่เพราะชาติตระกูล หน้าตา ความสามารถ ล้วนไร้ผู้เทียมทาน ผู้ที่ถูกยกเป็นไอดอลของสถาบันก็คงไม่ใช่พวกเขาสี่คน แต่นั่นก็หมายความว่า โหยวฝูยากที่จะลดมาตรฐานตัวเองลงมา และหาเด็กหนุ่มที่ยอดเยี่ยมกว่าพวกเขาในโรงเรียน
แต่เมื่อโหยวฝูมาถึง ฉายา "เจ้าหญิง" ก็ค่อย ๆ โด่งดังขึ้น ความนิยมพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนดูเหมือนจะเหนือกว่าเอฟโฟร์ และเพราะพวกเขาห้าคนมักจะเข้าออกด้วยกันเสมอ จึงเกิดแฟนคลับกลุ่มขึ้นมา มีกระทู้ปักหมุดในฟอรั่มโรงเรียน ชื่อว่า "เอฟโฟร์กับเจ้าหญิงน้อยของพวกเขา"