คำสอนของเฉินร่าง โหยวฝูก็ได้ฟังให้เข้าหูอยู่บ้าง
แม้ในใจจะยังไม่เห็นด้วยเลยสักนิด และไม่ได้ถูกโน้มน้าวใจแต่อย่างใด
เฉินร่างรู้จักโหยวฝูดีปานใด แค่ดูสีหน้าเล็ก ๆ ของเด็กสาวก็เข้าใจแล้วว่านางไม่ใส่ใจเลยสักนิด แสร้งทำตามแต่แท้จริงไม่คิดเปลี่ยน
น้ำเสียงของเฉินร่างจริงจังหนักแน่นขึ้น: "เฉินฟ่างไม่ใช่คนเลว อุปนิสัยก็พอใช้ได้ แต่สุดท้ายเขาไม่ใช่พี่น้องแท้ ๆ ของเจ้า ทั้งไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน ลูกผู้ชายบางขณะย่อมเป็นสัตว์ชั้นต่ำที่ปล่อยให้ตัณหาเข้าควบคุมสมอง ข้าไม่หวังว่ารอจนเกิดเรื่องเศร้าขึ้นแล้ว เจ้าจึงมาหาข้าร้องไห้"
โหยวฝูถูกความเคร่งขรึมของเฉินร่างทำเอาตกใจ มองเขาตะลึงงัน ขอบตาขึ้นสีแดง: "ไม่อยากกอดข้าก็ช่างเถิด ยังจะมาดุข้าอีก? ท่านลุงร่างร่างมีเด็กอื่นที่ชอบแล้วใช่ไหม?"
เฉินร่างไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมบทเรียนเพศศึกษาอันจริงจังของเขาถึงถูกโหยวฝูบิดเบือนไปในทิศทางนี้ได้
เขามักนึกไม่ออกว่าในหัวสมองเล็ก ๆ ของเด็กดื้อนั่นมีวงจรอะไร ถึงสามารถเอาความสัมพันธ์เหตุผลไร้สาระพาพิศวงพวกนั้นมาเชื่อมโยงเข้าร้อย แล้วซ้ำยังกล่าวหาว่าเขาผิดไม่เลิก
โหยวฝูไม่ให้โอกาสเฉินร่างได้สั่งสอนต่อไป นางเริ่มฟื้นความหลังขึ้นมาทวงถาม:
"เป็นแบบนี้จริงสินะ ท่านลุงร่างร่างกำลังจะเป็นพ่อคนแล้วหรือ? พบสตรีที่ชอบแล้ว? อยากมีลูกกับสตรีที่ชอบหรือ?"