"เธอจะเลี้ยงดูพี่สาวต่างสายเลือดจอมปลอมนั่นไปจนตายรึไง?"
โหยวฝูเดินมาถึงหน้าประตูห้องส่วนตัวตามคำแนะนำของพนักงานในคลับ ก็ได้ยินประโยคนี้เข้าพอดี
น้ำเสียงหยอกล้อเจือไว้ด้วยความมุ่งร้ายและรังเกียจ ไม่ปิดบังเลยสักนิด
ไม่นาน ก็มีเสียงคุ้นเคยตอบกลับมา: "แล้วจะให้ทำยังไงได้อีกล่ะ? หล่อนคือหนี้ที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉัน ถ้าหล่อนไม่ยอมเดินจากไปเอง ฉันก็ได้แต่ถูกหล่อนพันธนาการไปตลอดชีวิต ไม่มีวันสลัดหลุด"
ฟังดูเหมือนเป็นเสียงของเซี่ยยุ่นเจ๋อ น้ำเสียงเย็นชาที่ปกติทั้งห่างเหินและเก็บกด คราวนี้แฝงไว้ด้วยความอ่อนล้าอย่างหนักหน่วง
โหยวฝูเข้าใจในที่สุดแล้ว
ที่แท้ก็เป็นเพื่อน ๆ ของเซี่ยยุ่นเจ๋อ กำลังนินทาเรื่อง "พี่สาวจอมปลอม" อย่างเธอลับหลังนั่นเอง
พนักงานที่เดินตามหลังเธอมาแค่ครึ่งก้าวแอบสังเกตสีหน้าของหญิงสาว
เขารับทิปจากกลุ่มคุณชายข้างในมา ถ้าเพียงพาหญิงคนนี้มาถึงหน้าประตู แล้วส่งข้อความแจ้งล่วงหน้า ก็จะได้เงินถึงสองหมื่น
มองหน้าด้านข้างขาวผ่อง ริมฝีปากเม้มแน่น ไหล่บอบบางที่สั่นระริกเล็กน้อยของหญิงสาว
พนักงานรู้สึกผิดเล็กน้อย แต่ก็ได้แต่ถอนตัวออกไปอย่างช่วยเหลืออะไรไม่ได้
คำพูดน่าอับอายพวกนั้นยังก้องอยู่ในหู โหยวฝูผลักประตูเข้าไปทันที
คนด้านในประตูไม่คาดคิดว่าเธอจะเดินเข้ามาโดยตรงแน่ ๆ
สถานการณ์ที่พวกเขาคาดไว้คือหญิงสาวจะได้ยินคำพวกนี้แล้วปวดใจจนเดินจากไป
"ให้ตาย เธอเข้ามาได้ไงวะ?"
ภายในห้องส่วนตัวมีคนหนุ่มสาวนั่งอยู่เจ็ดแปดคน หลังจากตะลึงงันไปชั่วครู่ พวกเขาก็มองเห็นโหยวฝูชัด ๆ สีหน้ายิ่งแสดงความประหลาดใจออกมา
นี่คือพี่สาวต่างสายเลือดของเซี่ยยุ่นเจ๋อ?
สายตาร้อนแรงและคาดไม่ถึงจับจ้องไปที่ร่างบอบบางของหญิงสาว
หนึ่งในผู้หญิงสองคนที่อยู่ในงานลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาหาเธอ: "พี่ฝูฝู มาได้ยังไงคะ?"
"ถ้าฉันไม่มา พวกเธอจะเล่นละครเรื่องนี้ให้ใครดูกันล่ะ?"
หญิงสาวพูดคำเสียดสี แต่น้ำเสียงกลับออดอ้อนอ่อนหวาน แฝงด้วยสำเนียงจากเมืองชายฝั่งทะเลทางใต้สักแห่ง