โหยวฝูเก็บสายตากลับมาหลังจากชื่นชมแผ่นหลังทั้งเท่ทั้งหลงตัวเองของเฟิงเย่
หลินอวิ๋นจิ้งเพื่อนสนิทถือช็อกโกแลตนมเย็นที่ใกล้จะอุ่นจากมือเธอแล้วพาเธอเดินไปที่เคาน์เตอร์
หลินอวิ๋นจิ้งอดบ่นไม่ได้: "ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเธอชอบเฟิงเย่ตรงไหน หน้าตาก็แค่นั้น ที่บ้านก็แค่มีเงินมากหน่อย ผลการเรียนดีกว่านิดเดียว แถมคนแบบเดียวกันรอบตัวเธอก็ไม่ใช่ว่าไม่มี?"
เธอทนดูไม่ไหวจริง ๆ!
ทุกครั้งที่กุ้ยน้อยของเธอเจอเฟิงเย่ ก็มักจะมองเขาด้วยสายตาโหยหา แต่ไอ้คนนั้นกลับแค่มองผ่าน ๆ เหมือนไม่สังเกตเห็นโหยวฝูเลย
ให้ตาย จะไม่สังเกตเห็นได้ยังไง กุ้ยของเธอที่เป็นตัวป่วนน่ารัก ๆ ขนาดนี้ แค่นั่งเงียบ ๆ ก็น่าเอ็นดูพอแล้ว ไม่ต้องพูดถึงสายตาลึกซึ้งชุ่มฉ่ำที่มองคนแบบนั้นเลย ขนาดเซียนยังต้องสึก
หลินอวิ๋นจิ้งเชื่อสนิทใจว่าเฟิงเย่ต้องสังเกตเห็นโหยวฝูทุกครั้งแน่ ๆ
ข้อพิสูจน์คือเขาไม่เคยมองโหยวฝูเลยสักครั้ง
โหยวฝูถือเครื่องดื่มที่หลินอวิ๋นจิ้งซื้อให้ แล้วเดินตามหลังเธออย่างว่านอนสอนง่าย
"แต่ฉันก็ชอบเขาอยู่นี่นา"
วินาทีนั้นเอง ต่อหน้าต่อตาโหยวฝูก็ลอยขึ้นมาหลายข้อความ
[น้องสาวอย่าไปชอบเฟิงเย่อีกเลย! เขามันเจ้าชู้ตัวพ่อ!]
[ใช่ ๆ ไอ้คนนี้เดี๋ยวก็แต่งงานกับรูมเมตของเธอ อนาคตมีแต่รอยด่าง]
[รูมเมตของเธอก็ไม่ใช่คนดี! แอบรู้ว่าเธอแอบชอบเฟิงเย่ แต่ยังปิดบังแล้วคบกับเขาอยู่ดี!]
[เบบี๋ เบบี๋ ลืมเฟิงเย่ไปเลย เธอเจอคนที่ดีกว่าแน่นอน!]
โหยวฝูจ้องกลางอากาศอย่างเหม่อลอย ฝีเท้าช้าลง หลินอวิ๋นจิ้งถามด้วยความสงสัย: "เป็นอะไรเบบี๋?"
"เบบี๋ เธอเห็นอะไรไหม?" โหยวฝูเอียงคอ
หลินอวิ๋นจิ้งงวยงง: "เห็นอะไร? คำถามปุจฉาเหรอ? ฉันเห็นแต่หน้าเล็ก ๆ น่าเอ็นดูของเธอนี่"
โหยวฝูไม่สนใจข้อความความนั้นชั่วคราว แล้วเอาหัวชนไหล่หลินอวิ๋นจิ้งอย่างเขินอาย: "หึหึ"