*
[พัฟพัฟนุ่มนิ่ม]: [วิดีโอ.MP4]
[ที.]: น่ารักมากเลย
[ที.]: คุณเรียนศิลปะเหรอ
[พัฟพัฟนุ่มนิ่ม]: ไม่ใช่สักหน่อย
[พัฟพัฟนุ่มนิ่ม]: เคยเข้าชมรมที่โรงเรียนนะ หึหึ
[ที.]: เยี่ยมมาก
[พัฟพัฟนุ่มนิ่ม]: คุณพ่อชีเป็นคนที่ไหนเหรอ
[ที.]: ทำไมเหรอ
[พัฟพัฟนุ่มนิ่ม]: เจออะไรก็ถามกลับก่อนไม่ใช่นิสัยที่ดีนะ!
[พัฟพัฟนุ่มนิ่ม]: ฉันอยู่เมือง S ถ้าคุณพ่อชีมาเที่ยว ฉันเลี้ยงข้าวได้นะ~
นิ้วของชายหนุ่มชะงัก... เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไร?
โหยวฝูคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ เธอเคยเห็นวิดีโอบล็อกที่สตรีมเมอร์เลี้ยงข้าวพี่ใหญ่พี่สาวแบบเจอหน้ากัน
หรือพี่ใหญ่พี่สาวที่ไปทำงานในเมืองของสตรีมเมอร์แล้วชวนกินข้าวกัน
แค่กินข้าวด้วยกันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?
โหยวฝูไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น เพราะในความทรงจำของเธอ 778 ก็คือชายแก่อายุเกือบสี่สิบ ถึงเสียงจะไพเราะ แต่หน้าตาก็ไม่แน่ว่าจะผ่าน แถมจะใช้ได้หรือเปล่าก็ไม่รู้
ไม่สิ ยังไงก็ต้องใช้ไม่ได้แน่ๆ
ยังไงก็อายุสี่สิบแล้วนี่นา
778 ผู้ไม่เคยขัดใจเธอเลยสักครั้ง ครั้งนี้กลับเงียบไปนานแสนนาน เพียงเพื่อตอบกลับเพียงประโยคเดียวว่า: เธอไม่ต้องคิดมากหรอก
[ที.]: ฉันจะอยู่ตลอดไป
[ที.]: ต่อไปจะไม่ให้เธอแพ้อีก
โหยวฝูจ้องเขม็งที่หน้าจอ
หมายความว่ายังไง? 778 ปฏิเสธเธองั้นเหรอ??
778 คิดว่าเธอไม่พอใจที่ดวลแพ้ เลยอยากซัพพอร์ตเขาแบบเจอหน้ากัน? การเลี้ยงข้าวคือจะให้เขาเพิ่มค่าของหรืองั้น?
โหยวฝูเพิ่งรู้ว่าตอนที่คนเราอึ้งจนพูดไม่ออก มันอดขำจริงๆ