ไม่รักนอนจะดูข้อความส่วนตัวหรือไม่นั้นไม่สำคัญ
สิ่งสำคัญคือโหยวฝูรู้สึกว่าตัวเองได้พยายามแล้ว
ข้อความส่วนตัวแรกที่โหยวฝูส่งให้ไม่รักนอนคือจดหมายเล่าเรื่องที่ส่งไปในคืนที่หยุดสตรีม
[พัฟฟ์ยัดปากนายนะ-มือแย่งพี่ใหญ่]: "พี่อยากฟังเรื่องราวของฉันไหม?
ฟังครอบครัวเดิมที่ไม่ได้แตกสลายของฉัน ฟังการศึกษาภาคบังคับเก้าปีที่ราบรื่นไม่เคยผ่านการกลั่นแกล้งในรั้วโรงเรียน ฟังวัยรุ่นที่ไม่ขื่นขมและไม่เคยแอบรักใคร ฟังว่าฉันไม่ต้องกินยาก็มีสภาพจิตใจที่ดี และบุคลิกภาพสมบูรณ์ที่ไม่เคยต้องการกรรมการฝ่ายจิตวิทยา
ใช่แล้ว ฉันมีความสุขมาก เพราะงั้นฉันมีเรื่องราว พี่อยากฟังไหม?"
จดหมายเล่าเรื่องไม่ได้รับการตอบกลับ
วันต่อมาโหยวฝูก็ก๊อปปี้วางอีกรอบ
วันที่สามก็เช่นกัน
แล้วก็มาถึงวันนี้ เธอส่งการบ้านที่แบ่งเป็นสี่ส่วนให้จักรพรรดิแห่งนิทราไปหนึ่งส่วน
หลังจากส่งเสร็จ โหยวฝูนึกถึงคำขอเป็นเพื่อนที่เธอปล่อยทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน
เธอสลับเข้าแอปวีแชท มองบัญชีที่จดบันทึกว่า DEEP แล้วค่อย ๆ กดรับอย่างเนิบนาบ
[พัฟพัฟนุ่มนิ่ม]: คุณ D จ๋า~
[D]: กว่าจะรับได้นานจัง ทำไม นี่ไม่ใช่บัญชีหลักเหรอ?
[พัฟพัฟนุ่มนิ่ม]: เป็นบัญชีหลักนี่นา เมื่อคืนคนเราออกไปเล่นไม่ได้ดูมือถือนี่นา~
[D]: เล่นนานขนาดนั้นเลยเหรอ? ทั้งคืนเลย? อะไรสนุกขนาดนั้น ฉันก็อยากลองเล่นบ้างจัง
ผู้ชายที่อยู่อีกฝั่งของจอนึกถึงเมื่อคืน โหยวฝูแนบชิดอยู่ข้างกายลู่หยุนเย่ ระยะห่างของทั้งสองคลุมเครือมาก