สองร้อยบทแล้ว! ไม่เคยคิดเลยว่าหนังสือเล่มนี้จะยาวขนาดนี้! ขอให้ทุกคนมีความสุขในวัน 520 กับลิตเติ้ลพัฟ!
......
หยูฟู่รู้ว่าหากถูกแมวหรือสุนัขกัด จะต้องฉีดวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้า
ดังนั้น ซ่างจิงหยานจึงปฏิบัติต่อเธอเหมือนสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่สติปัญญาต่ำอย่างแท้จริง
"บ้าเอ๊ย!" ยูฟเดือดดาล ความแตกต่างระหว่างซัคคิวบัสกับมนุษย์นั้นน้อยมาก ไม่มีการแยกทางด้านการสืบพันธุ์เลยสักนิด กล้าดียังไงที่ชางจิงหยานมาปฏิบัติกับเธอเหมือนสัตว์เดรัจฉาน!
หยูฟู่ที่โกรธแค้นจึงตัดสินใจสั่งสอนชางจิงหยานให้รู้สำนึก
ชางจิงหยานเรียกเธอว่าแมวหรือหมา ไม่สิ เขาถึงกับบอกว่าเธอแย่กว่าแมวหรือหมาเสียอีก! เขาบอกว่าแม้แต่แมวกับหมายังมีมารยาทดีกว่าเธอเสียอีก!
ฮ่าๆๆ งั้นเธอก็ไม่มีมารยาทที่จะสอนชางจิงหยานหรอก เธอยิ่งไร้มารยาทกว่าแมวเลี้ยงที่ไร้มารยาทที่สุดในสังคมมนุษย์เสียอีก
โยวฟูคายนิ้วมือเรียวยาวของซางจิ่งเหยียนออกมา ฉวยจังหวะที่เขาไม่ทันตั้งตัวพุ่งเข้าใส่จนเขาล้มลงกับพื้น จากนั้นก็มุดเข้าไปตามชายเสื้อของเขา
วันนี้ชางจิงหยานสวมเสื้อสเวตเตอร์บางๆ ทรงหลวมๆ คอเสื้อต่ำ และหัวของหยูฟู่ก็โผล่ออกมาจากปกเสื้อของเขา
เธอมีรูปร่างเล็ก ไหล่แคบ และเอวเล็ก จึงสามารถใส่เสื้อสเวตเตอร์ตัวเดียวกันกับชางจิงหยานได้อย่างสบาย
แต่ชีวิตของชางจิงหยานนั้นไม่ได้ราบรื่นเลย
ผิวนุ่มอุ่นของหญิงสาวแนบชิดกับเขา และแม้จะผ่านเนื้อผ้าไปแล้ว เนื้อนุ่มชุ่มชื้นนั้นก็ยังรู้สึกได้ถึงความอ่อนนุ่มอย่างเหลือเชื่อ
แม้แต่เสื้อสเวตเตอร์ที่หลวมที่สุดก็ยังไม่หลวมขนาดนั้นอยู่ดี
หน้าอกกลมมนนุ่มนิ่มสองข้างแนบสนิทกับหน้าอกของเขา ถูกกดให้เป็นก้อนเนื้อเล็กๆ ด้วยความยืดหยุ่นของเสื้อสเวตเตอร์
ศีรษะเล็กๆ ของเด็กหญิงวางอยู่บนคางของเขา เส้นผมสองสามเส้นปัดผ่านกระดูกไหปลาร้าของเขา และกลิ่นหอมอบอุ่นลอยออกมาจากปกเสื้อของเธอ
ยังไม่พอใจ เธอจึงดิ้นรนขึ้นไปอีกครั้ง แรงเสียดทานทำให้ชางจิงหยานเสียหลัก เส้นเลือดสีม่วงน้ำเงินปูดขึ้นบนลำคอขาวเนียนของเขา