ซางจิ่งเหยียนบีบเขาขนาดเล็กในมือแล้วปล่อย จากนั้นบีบอีกข้างหนึ่ง
สัมผัสแตกต่างจากที่คิดไว้อย่างสิ้นเชิง มันมีความอุ่น หรือจะเรียกว่านุ่มนวลก็ได้ แกนกลางแข็ง
เหมือนเขาของสัตว์ตัวน้อยบางชนิด บีบแล้วรู้สึกดี แต่มันไม่ควรเป็นสิ่งที่ปรากฏบนร่างกายมนุษย์
“อือ อือ...อื้อ!”
ดวงตากลมโตของเด็กสาวสั่นระริกด้วยประกายน้ำ เธอเอื้อมมือที่เกาะอยู่บนขอบกล่องกระดาษมาจับแขนเสื้อของซางจิ่งเหยียนอย่างอ่อนแรง
ซางจิ่งเหยียนเป็นคนรักความสะอาดเล็กน้อย ไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องตัว แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้คงไม่นับว่าเป็นคน
อย่าว่าแต่เขาบนหัวเลย เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอของเธอหวานเลี่ยนเย้ายวน แววตาเหมือนลูกแมวที่ถูกสาดน้ำโดยไร้สาเหตุ
ซางจิ่งเหยียนไม่เคยเจอใครที่ออดอ้อนเก่งเท่าเธอมาก่อนเลยสักคน
“อย่าส่งเสียงแบบนั้น”
ซางจิ่งเหยียนละมือจากเขาของเด็กสาว แล้วสังเกตเห็นหางที่มีปลายเป็นรูปหัวใจพันอยู่รอบขาของเธอ
โหยวฝูรู้ตัวว่าถูกจ้องมอง จึงรีบซ่อนปลายหางไว้ข้างหลังทันที
หางน่ะอ่อนไหวกว่าเขาอีก ถ้าถูกบีบ ฝูฝูต้องทำท่าขายหน้าแน่
ซางจิ่งเหยียนชักมือที่ยื่นออกไปแล้วกลับมาอย่างแนบเนียน “เอาล่ะ เธอเป็นอะไรกันแน่? รู้จักกับเมิ่งซวี่ได้ยังไง?”