“พวกนายมันบ้าหรือเปล่าเนี่ย?”
โหยวฝูไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ แต่ที่ได้ยินประโยคเมื่อครู่หน้าประตูก็มากพอจะทำให้เธอโกรธแล้ว
เธอผลักเส้าถิงทีหนึ่ง ไม่ได้ออกแรงมาก แต่เส้าถิงก็ก้าวถอยหลังให้สองก้าวอย่างให้ความร่วมมือ
“ฉันกับเซี่ยยุ่นเจ๋อสมัครใจกันทั้งคู่ เขาเต็มใจดูแลฉัน ดีกับฉัน แล้วมันเกี่ยวกับพวกนายตรงไหน?”
“ใช่เลยครับ” เส้าถิงยิ้มทะเล้น ไม่ได้โกรธที่ถูกด่า “ถ้าผมมีคุณพี่สาวแบบนี้สักคน ผมก็จะดีกับเขาไปตลอดชีวิตเหมือนกัน”
ท่าทางของเขาอ่อนน้อมมาก น้ำเสียงสดใสดังชัดเจือการประจบประแจงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าเมื่อครู่คนที่แกล้งทำเป็นเซี่ยยุ่นเจ๋อแล้วแกล้งโหยวฝูไม่ใช่เขาอย่างนั้นแหละ
“ฉันจะไปฟ้องเซี่ยยุ่นเจ๋อ จะบอกให้เขาไม่ต้องมาเล่นกับพวกนายอีก”
โหยวฝูอายุมากกว่าใครในที่นี้ แต่คำพูดกลับเหมือนเด็กน้อยกำลังงอแง
เธอหันหลังจะเดินจากไป
เส้าถิงดักขวางเธอไว้ พูดดีๆ ง้อเธอด้วยสีหน้าเกรงใจ
แล้วก็มีชายหนุ่มอีกสองสามคนเข้ามาล้อมรอบตัวเธอ เกลี้ยกล่อมให้เธออยู่เล่นต่อ
โหยวฝูไม่พอใจ สะบัดดิ้นไปสองที “พวกนายเบียดฉันนะ”
จู่ๆ เธอก็เหลือบไปเห็นว่า บนโซฟาฝั่งตรงข้ามมีวัยรุ่นท่าทางเยือกเย็นคนหนึ่งนั่งอยู่