ผนังห้องน้ำปูด้วยกระเบื้องสีเหลืองนม ข้างอ่างล้างหน้ามีขวดเครื่องสำอางและน้ำหอมวางเรียงราย
บนชั้นวางของในโซนอาบน้ำมีครีมอาบน้ำและแชมพูที่โหยวฝูใช้เป็นประจำ
ที่ตะขอรูปหมาตัวน้อยทางซ้ายมือมีฟองน้ำอาบน้ำสีชมพูอ่อนแขวนอยู่
ทุกสิ่งทุกอย่างเผยให้เห็นกลิ่นอายชีวิตประจำวันของหญิงสาว
สายน้ำอุ่นไหลอาบลงมาตามแนวกล้ามเนื้อ ลู่เยว่หลินสำรวจข้าวของที่ถูกโหยวฝูใช้
อาบน้ำไปได้ครึ่งหนึ่ง ประตูห้องน้ำก็ถูกเคาะเบา ๆ สองที
“พระจันทร์ เสื้อผ้าแขวนไว้ที่ลูกบิดประตูให้แล้วนะ”
เสียงของโหยวฝูดังขึ้น “อาบให้สะอาดสิ ถึงจะอนุญาตให้ใช้ผ้าขนหนูของฉัน”
ลู่เยว่หลิน: “รู้แล้ว นี่ฉันเป็นคนสกปรกมากตรงไหนกัน”
โหยวฝู: “ใครจะไปรู้!”
ลู่เยว่หลินยิ้มออกมา
แค่ได้คุยกับโหยวฝูสองสามประโยคก็อดดีใจไม่ได้ ไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ
อาบน้ำเสร็จออกมา ผ้าขนหนูขนนุ่มฟูก็ถูกวางพาดไว้บนราวแขวนผ้าอย่างสบาย ๆ
ไม่ไกลออกไปมีราวตากผ้าแขวนเสื้อผ้าที่เพิ่งซักเสร็จ
เสื้อกล้ามตัวเล็ก ๆ ที่ไม่เหมาะซักเครื่อง
ลู่เยว่หลินมองอยู่สองวินาทีก็เบือนสายตาหนี
มองมากไม่ได้นะ
โดยเฉพาะผ้าสีขาวผืนเล็กสองชิ้นนั่น
ตรงกลางยังมีโบว์เล็กสีชมพูหวานประดับอยู่
เบบี๋ของเขาใส่ข้างในแบบหวานใสขนาดนี้
น่ารักตายเลย
เปิดประตูออกมา ที่มือจับด้านนอกมีถุงกระดาษใหญ่แขวนอยู่
ข้างในมีกางเกงในใช้แล้วทิ้งหนึ่งกล่อง ชุดนอนแขนสั้นหลวม ๆ หนึ่งชุด
ช่างเป็นเบบี๋ที่เอาใจใส่เสียนี่กระไร
เขาคงต้องตอบแทนด้วยชีวิต
ลู่เยว่หลินเช็ดผมเดินมาที่ห้องนั่งเล่น โหยวฝูหันหลังให้เขากำลังแกะอาหารที่สั่ง
“อาบเสร็จแล้วเหรอ”
ได้ยินเสียงฝีเท้า โหยวฝูก็ไม่ได้หันกลับมา “ซื้อเสื้อยืดให้เธอสองสามตัวโยนเข้าเครื่องซักผ้าแล้ว พรุ่งนี้แห้งก็ใส่ได้เลย เตียงห้องนอนแขกยังไม่ได้ปู เธอจัดการเองนะ”