"พูดแบบนี้ก็หมายความว่าพี่ชายฉันมันโรคจิตชัด ๆ เลย ให้ทหารหน่วยรบพิเศษสองคนมาฝึกทหารฉันที่ห้องใต้ดินทุกวันยังไม่พอ แค่เห็นฉันสู้กับพวกนั้นได้ไม่เป็นรอง ยังบ้าระห่ำถึงขั้นจะส่งฉันไปค่ายทหารปิดอีก"
ตั้งแต่เริ่มบ่นออกมา คิ้วของลู่เยว่หลินก็ขมวดไม่คลายเลยสักนิด
แต่มือเขาทำงานอย่างคล่องแคล่ว ใส่ถุงมือใช้แล้วทิ้ง แกะเปลือกกุ้งแม่น้ำและเอาสายกลางออกให้ กินเองหนึ่งตัว ป้อนให้โหยวฝูหนึ่งตัว
"ถ้าอย่างนั้นพี่ชายของคุณนี่เกินไปจริง ๆ นะคะ"
โหยวฝูกินกุ้งแม่น้ำหนึ่งคำ ขนมปังปิ้งหนึ่งคำ ตัวเองอร่อยจนมีความสุข
หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ เธอลงไปชั้นล่างพาพระจันทร์กลับบ้าน
ตอนแรกโหยวฝูไม่ค่อยยินดีจะช่วยคนที่บล็อกเธอเลย แต่พอคิดถึงเรื่องที่ถูกบล็อก เธอก็อยากด่าพระจันทร์ต่อหน้าให้หนำใจขึ้นมาเป็นพิเศษ
ดังนั้นเธอจึงใส่เสื้อคลุมทับชุดนอน แล้วเดินลงไปเอาคืนพระจันทร์ด้วยโทสะ
หัวหน้าหวังและหัวหน้ากลุ่ม รปภ.อีกสองคนอยู่ที่หน้าประตูตึกพักอาศัย ลู่เยว่หลินสูงกว่าคนอื่นหนึ่งช่วง ใส่เสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์ สวมหมวกแก๊ป