เฟิงเย่ไม่รู้เลยว่า หลังจากที่เขาเดินจากไปไม่นาน ดอกไม้ประจำสถาบันตัวน้อยที่เขาเห็นว่าเรียบร้อยมาก ก็แอบลงไปชั้นล่างอีกครั้งอย่างลับ ๆ
วันนี้เป็นวันศุกร์ เพื่อนร่วมห้องไม่อยู่กันหมด เธอไม่กลับหอตอนกลางคืนก็ไม่ต้องหาข้ออ้างอะไรแล้ว
โหยวฝูยืนรออยู่ใต้ร่มเงาหนาทึบของต้นไม้ตรงประตูทางเหนือของหอพักสักพัก รถออดี้สีดำคันหรูเรียบ ๆ คันหนึ่งก็มาจอดตรงหน้าเธอ
โหยวฝูเพิ่งนั่งลงบนเบาะข้างคนขับ ก็ถูกใครบางคนดึงเข้าไปในอ้อมกอด คางเล็ก ๆ ถูกบีบไว้ จูบที่ดาหน้าใส่ก็ร่วงหล่นลงมา
คนที่นั่งอยู่บนที่นั่งคนขับก็คือฉู่หยุนเสียนที่เกือบจะถูกเฟิงเย่ต่อยไปหมัดหนึ่งเมื่อสักครู่
ฉู่หยุนเสียนคลอเคลียริมฝีปากของเธอ: "ทำเป็นไม่รู้จัก? หือ? ตาก็แดงเพราะจูบฉันแท้ ๆ ยังไปหลบหลังผู้ชายอื่นทำเป็นไม่สนิท"
โหยวฝูถูกจูบจนรู้สึกดีมาก พอมีความสุขเต็มที่แล้วก็ผลักเขาออกไปหนึ่งฝ่ามือ
"เธอกลับมาโทษฉันอีกนะ"
โหยวฝูขยี้ริมฝีปากสีชมพูที่บวมแดงอย่างไม่พอใจ แล้วยื่นเท้าไปเหยียบเขา "ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามาคุยกับฉันข้างนอก ฉันเรียบร้อยขนาดนี้ ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนที่รู้จักกับเธอได้"
ฉู่หยุนเสียนบีบแก้มนุ่ม ๆ ของเธอ: "เธอก็รู้ว่าฉันถูกใส่ความทั้งนั้น"