ดาดฟ้าตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด
ฉู่หยุนเสียนมองโหยวฝูด้วยความสงสัย ใบหน้าของโหยวฝูป่องขึ้นมาเล็กน้อยราวกับกำลังงอน
จะโทษฉู่หยุนเสียนที่จับสัญญาณจากโหยวฝูไม่ได้ก็คงไม่ถูกนัก
เขาและโหยวฝูไม่สนิทกัน แต่เขาเคยได้ยินชื่อเสียงของเธอมานานแล้ว
เทพธิดาผู้บริสุทธิ์ที่มีสาวกมากมายในโรงเรียน ทั้งอ่อนหวานและงดงาม
กับตัวเขาที่มีชื่อเสียงด่างพร้อยเพราะถูกบังคับ ราวกับอยู่คนละโลก
ดังนั้น แม้จู่ ๆ โหยวฝูจะพูดถึงการจูบ เขาก็ไม่คิดว่าเธออยากจะจูบกับเขา
ไม่งั้นก็คงเข้าตำราหนุ่มมั่นหน้ามั่นใจไป
โหยวฝูประจันหน้ากับฉู่หยุนเสียนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมแพ้และเม้มปากลง
จะให้เธอเป็นฝ่ายรุกมากกว่านี้ได้ยังไง!
เด็กดีอย่างเธอต้องทำตัวเขินอายและพูดเป็นปริศนา ให้หนุ่ม ๆ เป็นฝ่ายเดาเอา
โหยวฝูเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มที่มีบาดแผลบนใบหน้า รองเท้าหนังเล็ก ๆ กระทบพื้นซีเมนต์ดังแป๊ะ ๆ
ฉู่หยุนเสียนมองดูเด็กสาวล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋า น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย: “อันนี้ให้นาย”
ฉู่หยุนเสียนยื่นมือขึ้นไปหงายฝ่ามือ โหยวฝูวางสิ่งของลงบนฝ่ามือของเขา
โหยวฝูชี้ไปที่มุมปากนุ่มสีชมพูของตัวเอง: “ตรงนี้ เอาไปเช็ดหน่อยนะ”
แล้วเธอก็หมุนตัวเดินจากไป
เขาแบมือออก มองสิ่งที่โหยวฝูส่งให้ เป็นยาหลอดหนึ่งห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าลายกระต่ายน่ารัก