บทที่ 11 สกัดเคราะห์ เทพเฝ้าประตูทั้งสี่
“พวกคุณจะทำอะไรกัน?” ชายคนนั้นโกรธจัด
“ทำเหมือนไม่ได้ยินก็แล้วกัน” ผมบอกอาจารย์เตียงกับอีกสองคน “ทั้งสี่คนนี้เป็นพวกอายุสั้น ใกล้ตายกันแล้ว พวกคุณสองคนพลังหยางอ่อน อย่าไปพูดกับพวกเขา แล้วก็อย่าเข้าไปใกล้”
อาจารย์เตียงกับอีกสองคนตกใจมาก ต่างหันไปมองชายทั้งสี่โดยไม่รู้ตัว
“แกพูดเหลวไหลอะไร?”
ชายทั้งสี่ตะโกนใส่พร้อมกัน แล้วกรูกันเข้ามาล้อม ทำท่าจะลงมือ
“ซวยจริง!” ผมขมวดคิ้วมองทั้งสี่คน “ใส่เสื้อหนาขนาดนี้แล้วมีประโยชน์อะไร?”
“คุณ...คุณพูดอะไร?” พอได้ยินอย่างนั้น สีหน้าของทั้งสี่ก็เปลี่ยนไปทันที
“ใส่เสื้อบุนวมกันทั้งตัวแบบนี้ ยังสั่นอยู่ใช่ไหม?” ผมพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“คุณ...คุณรู้ได้ยังไง? นี่...มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ชายที่เป็นหัวหน้าถามอย่างตกใจ
ผมจิ๊ปาก “บอกแล้วไงว่าพวกคุณเป็นคนอายุสั้น ใกล้ตายกันแล้ว ฟังภาษาคนไม่เข้าใจหรือไง?”
“เหลวไหล...” ชายคนนั้นตวาดด่า แต่พูดได้ครึ่งเดียวก็กลืนคำที่เหลือลงคอไป ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงปรับน้ำเสียงและฝืนยิ้มออกมา “คุณ...คุณเป็นใคร?”
“กลับไปเตรียมงานศพตัวเองไว้แต่เนิ่น ๆ เถอะ” ผมส่ายหน้า เรียกอาจารย์เตียงกับลุงหยางแล้วเดินเข้าไปด้านใน
ชายทั้งสี่คิดจะขวาง แต่พอขยับเท้าไปก้าวหนึ่งก็ไม่กล้าทำอะไรต่อ
ระหว่างที่พวกเขายังลังเล พวกเราก็เดินผ่านเข้าไปในประตูแล้ว