บทที่ 10 คฤหาสน์เก่าตระกูลเฉา กลิ่นอายผีพุ่งฟ้า
เมื่อฟังลุงหยางเล่าจบ ผมก็พอจะเข้าใจต้นสายปลายเหตุของเรื่องทั้งหมดแล้ว
“จริงสิ พี่หยาง พี่สะใภ้ไม่ใช่ว่าฝันร้ายบ่อย ๆ หรือ? เล่าให้เจ้าของร้านน้อยหลินฟังสิ ให้เขาช่วยชี้แนะหน่อย” อาจารย์เตียงเตือน
“ได้ ได้ ได้” ลุงหยางพยักหน้ารัว “เรื่องเป็นแบบนี้ครับ ตั้งแต่ซิ่วอวี้แต่งเข้าตระกูลหลิว เมียผมก็ฝันร้ายบ่อย ๆ ฝันเห็นซิ่วอวี้ยืนอยู่ข้างเตียง เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด ร้องไห้คร่ำครวญว่าปวด ทุกครั้งที่เมียผมตกใจตื่น ก็จะร้องไห้โฮ แล้วนอนไม่หลับอีกเลย”
“ฝันแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว?” ผมถาม
“จำไม่ได้แล้วครับ สรุปว่าทุกสามสี่วันก็ฝันแบบนี้สักครั้ง เป็นเหมือนกันทุกครั้ง” ลุงหยางตอบ
ใจผมจมวูบ “เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่แน่?”
เขาว่ากันว่า กลางวันคิดสิ่งใด กลางคืนก็ฝันถึงสิ่งนั้น
ถ้าแค่ฝันร้ายเป็นครั้งคราว เห็นลูกสาวในฝันบ้างก็เป็นเรื่องปกติ แต่ฝันแบบนี้ต่อเนื่องมาสามปี ก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว
สำนวนว่าแม่ลูกใจเชื่อมกัน เรื่องนี้อาจเป็นลางร้ายบางอย่างก็ได้
“น่าจะ... น่าจะเริ่มหลังซิ่วอวี้แต่งเข้าตระกูลหลิวได้สามเดือนครับ ใช่แล้ว ประมาณนั้นแหละ” ลุงหยางลองนับดู