บทที่ 8 ชะตาฟีนิกซ์ หญิงสูงศักดิ์แห่งสวรรค์
เราสองคนกินอะไรรองท้องกันง่าย ๆ จากนั้นอาจารย์เตียงก็ขับรถออกเดินทางต่อ ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็เข้าสู่เมืองเหมย
“เปลี่ยนไปเยอะเลย”
ผมมองทิวทัศน์ยามค่ำนอกหน้าต่าง พลันนึกถึงครั้งแรกที่ผมกับปู่นั่งรถตู้มาเมืองเหมยด้วยกัน ขอบตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
“คุณมาเมืองเหมยเมื่อไหร่ครับ” อาจารย์เตียงถาม
“คงสิบปีก่อนครับ”
“มิน่าล่ะ ตลอดสิบปีที่ผ่านมาเมืองเหมยเปลี่ยนไปมากจริง ๆ อย่างบ้านเก่าของตระกูลเฉานั่นปะไร ถ้าคุณไปดูตอนนี้ รับรองว่าต้องตกใจแน่!” อาจารย์เตียงพูดยิ้ม ๆ
“บ้านเก่าของตระกูลเฉาเป็นอะไรไปครับ” ผมถาม
“ไปดูด้วยกันก็รู้เองครับ” อาจารย์เตียงเหยียบคันเร่ง มุ่งหน้าไปยังมุมตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองเหมย
ผมจำได้ว่าบ้านบรรพบุรุษของตระกูลเฉาอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองเหมยจริง ๆ แต่พออาจารย์เตียงขับรถไปถึงที่หมาย แล้วชี้ไปข้างหน้าพลางบอกว่านั่นคือบ้านบรรพบุรุษของตระกูลเฉา ผมก็ยังอดตะลึงไม่ได้
เบื้องหน้าคือคฤหาสน์หลังใหญ่โตโอ่อ่า แสงไฟสว่างไสวตระการตา อลังการเกินบรรยาย ทั้งขนาดและความหรูหราเหนือกว่าบ้านบรรพบุรุษของตระกูลเฉาในความทรงจำถึงสิบเท่า!
“จะบอกว่านี่คือพระราชวัง ผมก็เชื่อนะครับ!” อาจารย์เตียงถอนใจ “แต่พวกเขาก็สมควรได้รับความสุขสบายจริง ๆ ดูอย่างลูกหลานตระกูลเฉาสิ เก่งกาจขึ้นทุกคน!”