บทที่ 9 กลิ่นหอมจากศพงาม
เทียบกับตอนนั้น เวลานี้พี่ฮ่าวไว้หนวดเหนือริมฝีปาก รูปร่างก็อ้วนขึ้นเล็กน้อย ผมหวีจนมันเงาวาว เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ดูพิถีพิถัน มีมาดไม่น้อย
ก่อนหน้านี้ผมยังคิดอยู่ว่าจะหยั่งเชิงอย่างไร เพื่อสำรวจให้รู้ว่าตระกูลเฉาลึกล้ำแค่ไหน
โอกาสแบบนี้ไม่ได้มาถึงแล้วหรอกหรือ?
พี่ฮ่าวเป็นสุนัขรับใช้ตัวหนึ่งของตระกูลเฉา พอดีจะได้ดูว่าตลอดหลายปีมานี้ ตระกูลเฉาแอบทำอะไรกันอยู่บ้าง
ผมเห็นหลิวฮ่าวดึงชายชราไปคุยกันข้างทาง ไม่รู้ว่าพูดอะไร จากนั้นก็หันหลังกลับเข้าไปในคฤหาสน์ใหญ่ของตระกูลเฉา
ครู่ต่อมา อาจารย์เตียงก็พาชายชราเดินมาทางนี้
“เจ้าของร้านน้อยหลิน ต้องขอโทษจริง ๆ นี่คือลูกพี่ลูกน้องของผม ที่บ้านเกิดเรื่อง...ประหลาดขึ้นเรื่องหนึ่ง” อาจารย์เตียงแนะนำให้ผมรู้จักด้วยสีหน้าเก้อเขิน
“คุณลุงขึ้นรถมาคุยกันก่อนเถอะครับ” ผมยิ้มพลางเชื้อเชิญ
“ขอโทษด้วยนะครับที่รบกวนคุณ” ชายชรามีสีหน้าสำนึกผิด เอาแต่พยักหน้าให้ผมไม่หยุด