วินาทีถัดมา!
หล่อนรู้สึกฉับพลันว่าใบหน้าตัวเองถูกเจ็บแปลบอีกครั้งด้วยความปวดร้าวน่าสะพรึงกลัว!
คำพูดยังไม่ทันจบ ร่างของหล่อนก็ถูกกระเด็นถลาไปอีกครั้ง ระหว่างที่ร่างลอยอยู่กลางอากาศ ใบหน้าของหล่อนก็ดังเสียงกระดูกแตกหักขึ้นโดยไม่มีใครรู้ตัว
เลือด!
คราวนี้พุ่งกระเซ็นออกจากมุมปาก!
บาดแผลเดิมทั่วร่างก็ปริแยกออกอีกครั้ง!
หล่อนเพิ่งจะลุกขึ้น เพิ่งจะได้สติกลับมาจากความหวาดกลัว จึงไม่มีทางคิดเลยว่าเซียวเย่จะกล้าลงมือใส่หล่อนอีกครั้งโดยตรง!
เปรี้ยง!
หล่อนถูกตบกระเด็น หนานกงเทียนซิงกับองครักษ์นรกข้างกายผู้แข็งแกร่งยิ่งกว่าใครก็สัมผัสได้ทันทีในตอนแรก
แต่!
พวกเขาก็ยังไม่ลงมือ!
พวกเขารับรู้ถึงคลื่นการสั่นไหวของความว่างเปล่า!
ตบมือเมื่อครู่ของเซียวเย่ เหมือนได้เรียกใช้กฎแห่งความว่างเปล่าบางส่วน!
ร่างสำรองที่ฝากฝังไว้ของเทียนเหอเย่หม่า!
จากคลื่นสั่นไหวของกฎแห่งความว่างเปล่านั้นเอง พวกเขาระบุตัวตนของเซียวเย่ได้ทันทีในตอนแรก
และก็เพราะเหตุนี้ พวกเขาถึงไม่ลงมือ!
"พี่ชาย! ฆ่ามัน! ฆ่ามันสิ อา..."
"หน้า...หน้าฉัน กระดูกหน้าฉัน แตกสองซี่แล้วนะ พี่ชาย!!"
โอวหยางชิงสุ่ยกุมใบหน้าตัวเองไว้ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อาจเชื่อสายตา
เทียนเหอเย่หม่านี่ มันยังกล้าตบหน้าอีกงั้นรึ!
"เทียนเหอเย่หม่า เจ้าอย่าลืมตัวเกินไปนัก!"
หนานกงเทียนซิงหันหัวมองเซียวเย่
น้ำเสียงเย็นเยียบ!
แววตาไร้อารมณ์!
ทว่า เขากลับดูจะไม่มีท่าทีจะลงมือ!