คืบคลื่นมหึมา!
เซียวเย่หันไปมองทางซ้าย ในลานบ้าน นั่งกงเทียนชิงและองครักษ์ในเงามืดสองคนข้างกาย ตลอดจนผู้เฒ่าสองคนในหมู่ฝูงชน และชายวัยกลางคนอีกคน ต่างพร้อมกันจับสังหรณ์ใจได้อย่างแม่นยำในชั่ววะนั้น
สายตาทุกคู่พลันเบี่ยงไปทางซ้าย!
และทางซ้ายนั้น!
พวกเขาต่างเห็นด้วยตาตัวเองว่า กลางอากาศ ความว่างเปล่ากำลังปั่นป่วนจนน่าสะพรึงกลัว!
ความว่างเปล่าราวกับถูกยุบยับทลายลง!
จากเส้นเล็ก ๆ กลายเป็นผืนกว้าง การยุบทลายของความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวนี้ ราวกับฟืนไฟเล็ก ๆ ที่ลุกลามกลางพรรณไม้ทั้งผืน!
หนึ่งกิโลเมตร!
ในวินาทีนั้น เซียวเย่ประเมินระยะของการแตกร้าวอันน่าสะพรึงกลัวของความว่างเปล่านั้นได้โดยประมาณ!
ความว่างเปล่ายุบทลาย?
ในห้วงคิดของเซียวเย่พลุ่งขึ้นมาเป็นความคิดหนึ่ง
ที่พวกเขามาถึงที่นี่ผ่านช่องทางมิติที่แตกสลาย ก็เพราะความว่างเปล่ายุบทลายนั่นเอง
แล้วเดี๋ยวนี้ เหนือหัวของเมืองผีแห่งนี้ ความว่างเปล่ากลับยุบทลายขึ้นอีก?
กร๊ากกก...
ขณะที่สมองของเซียวเย่กำลังครุ่นคิดอย่างบ้าคลั่ง เหนือทิศซ้ายในระยะราวหนึ่งกิโลเมตร การปั่นป่วนของมิติก็ดูเหมือนจะถึงจุดสุดขีด
มิติปรากฏรอยฉีกขาดขึ้นโดยตรง!
ทันใดนั้น ความว่างเปล่าโดยรอบก็ปรากฏรอยฉีกขาดอันน่าสะพรึงกลัวเป็นแนว ๆ!
ท่ามกลางรอยแตกร้าวเหล่านั้น มีเงาร่างหนึ่งพุ่งผ่านกลางอากาศแวบเดียวแล้วหายไป!
เซียวเย่รับรู้ได้อย่างคลุมเครือว่า ดูเหมือนกฎแห่งการป้องกันอันน่าสะพรึงกลัวและเครื่องรางหวงห้ามบางอย่าง ก็พลันทำงานเต็มขีดสุดในวินาทีนั้นเช่นกัน!