“คิดว่าดูกันไง ข้างนอกนี้ อาจไม่มีอันตรายอะไรจริง ๆ เลย!”
“อย่างน้อย ประตูบานนี้ ก็เปิดให้กว้างกว่านี้ได้อีก!”
หลังประตู ในบรรดาคนที่เหลืออีกสิบแปดคน มีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่ลมหายใจซ่อนเร้น แววตาไหลผ่านรอยหมั่นไถ้
เข้าก้าวเท้ายาว ๆ เดินตรงไปยังประตูใหญ่บานนั้น
เขายืดมือออกไป ตั้งใจจะผลักประตูใหญ่บานนี้เปิดออกเสียก่อน อยากจะดูให้เห็นว่าโลกภายนอกนั้นเป็นเช่นไร การวิเคราะห์เพียงเท่านี้มันน้อยไปหน่อย
แต่พอมือยื่นไปครึ่งทาง จะแตะประตูบานนั้นเข้าแล้ว กลับชะงักค้าง
“นี่! เธอมาทางนี้!”
“วางใจ ฉันไม่ได้ให้เธอออกไป เธอผลักประตูบานนี้เปิดออกให้ทั้งบาน ฉันจะได้ดูว่าข้างนอกนั้นสภาพเป็นอย่างไร ตำนานเล่าขานกันว่าเมืองปีศาจแห่งนี้น่าสะพรึงกลัวนัก แต่ฉันกลับไม่รู้สึกว่าจะน่าสะพรึงกลัวอย่างที่ว่าเลย!”
ชายกลางคนหันศีรษะกลับพรวด เขามองไปยังกลุ่มคน ที่ตัวลำดับสุดท้ายของฝูงชน ตัวตนที่ระดับลมหายใจเพียงแดนเทพชั้นหนึ่ง — ตนประหลาดตนหนึ่ง
ตนประหลาดนั้นศีรษะมีเขากวางเล็ก ๆ สองข้าง เป็นผู้หญิง
หุ่นรูปร่างของหล่อนดีไม่เบา
ณ บัดนี้!
พอถูกชายกลางคนมองมาหนึ่งสบตา หล่อนก็รู้สึกตัวสั่นขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
ที่จริง ตั้งแต่ตนประหลาดคนแรกถูกเรียกออกไป ในใจของหล่อนก็ลุกลนไปด้วยความหวาดกลัวแล้ว
ผู้แข็งแกร่งคือผู้เป็นใหญ่!