คนหนุ่มสาวผู้เป็นหน่วยสำรวจของเผ่าต่างด้าว ในตอนที่เดินมาถึงหน้าประตูนั้น ร่างกายก็ตึงเกร็งยิ่งกว่าเดิม!
ร่างของเขาสั่นสะท้านหนักขึ้นเรื่อย ๆ
เขาชัดเจนว่าหวาดกลัวอย่างสุดขีด
แต่ท่ามกลางสายตานับสิบนับร้อยเหล่านั้น แม้จะหวาดกลัวเพียงใด เขาก็ยังต้องฝืนก้าวเดินไปข้างหน้า
การเดินออกไป อาจเผชิญภัยร้ายแรงมหาศาล
แต่ถ้าไม่เดินออกไป ก็ต้องตายแน่นอน
ตึง!
เขากัดฟันแน่น พลังในร่างหมุนวนอย่างบ้าคลั่งเงียบ ๆ เขามองสุนัขผีนรกที่พเนจรอยู่ไกล ๆ กลางเส้นทาง แล้วกล้าก้าวออกไปนอกประตูทันทีหนึ่งก้าว
สายลมพัดยกดินเหลืองบนพื้น กวาดฝุ่นฟุ้งขึ้นเป็นวงบนถนนดินเหลืองหน้าประตู
เขาก้าวออกหนึ่งก้าว นอกจากสายลมนั้น ดูเหมือนจะไม่มีความเคลื่อนไหวใดใหญ่โต
ติ๊ก!
เสื้อผ้าที่แผ่นหลังของเขาถูกเหงื่อเย็นจับจนซึมไปหมด
หยดเหงื่อไหลตามเนื้อผ้า หยดลงกระทบพื้น
"ไม่มีอะไรงั้นเหรอ?"
หลังประตู มีคนเห็นภาพนี้แล้วพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
"ไม่มีอะไรงั้นรึ?!"
ผู้ที่อยู่ในแดนเทพ ชั้นหนึ่งแห่งเผ่าต่างด้าวที่เส้นประสาทตึงเครียดถึงขีดสุด ความตึงเครียดนั้นในที่สุดก็คลายลงเพียงเล็กน้อย!
ก้าวแรก!
จากมุมมองหนึ่ง มันไม่ใช่เพียงก้าวแรกที่อันตรายสุดขีด แต่ยังเป็นด่านทางจิตใจอีกด้วย
"เดินต่อไป"
หนานกงเทียนซิงเบิกตาแทบมิได้ในวินาทีนั้น ความเย็นชาบนใบหน้าและสัมผัสอันสูงส่งเหนือกว่าของเขายิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น