“กลับไปประชุมงั้นรึ!”
“ฉันจะกลับช้ากว่านั้นอีกสักสองสามชั่วโมง ตัวมดตัวนั้น ต้องตายด้วยมือของฉัน ฉันต้องไปที่จีนด้วยตัวเอง!!”
“ถ้าฉันไม่ฆ่ามัน ความโกรธในใจฉันจะไม่มีวันสงบ!”
เอโดงาวะเอ่ยทีละคำ
น้ำเสียงของมันโกรธกรีดกรายและเย็นชาถึงขีดสุด วินาทีต่อมา ร่างของมันก็หายไปอย่างแปลกประหลาดจากดาดฟ้าเรือ
พนักงานข่าวกรองของตำหนักโบราณนินจาเงาแห่งญี่ปุ่นคนนั้น ตั้งใจจะยื้อมือขวาง แต่ยังไม่ทันจะได้เปิดปากพูด ร่างของเอโดงาวะก็ลับตาไปแล้ว ฝ่ามือที่ยื่นออกไปของเขาก็แข็งค้างอยู่กลางอากาศ
“ไม่ต้องขวางมัน”
“ตัวมดที่ชื่อเซียวเย่นั้น กลายเป็นหู่เซี่ยวในใจของมันไปแล้ว ถ้าไม่ฆ่าตัวมดนั้น ตลอดชีวิตนี้มันจะก้าวข้ามขีดจำกัดบนเส้นทางยุทธ์ได้อีกยากยิ่ง
ไปกันเถอะ
ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์ตอนนี้พิเศษ ฉันเองก็อยากไปจีนสักครั้ง แล้วกำจัดตัวมดนั้นด้วยมือตัวเองเหมือนกัน!”
แววตาของงูเบนิสึหมุนมองไปยังแผ่นดินในอย่างเย็นชาเช่นกัน ความโกรธอันน่าสะพรึงกลัวเหนือโลกในดวงตาของมันก็ผุดขึ้นอย่างเงียบ ๆ ในชั่วขณะนี้
“อืม?!”
“เรือใหญ่ของญี่ปุ่นถอยแล้ว เรือขององค์กรมืดก็ถอยด้วยงั้นรึ?!”
ภายในประเทศ บนเรือพิฆาตที่ปลดประจำการของกลุ่มมังกร ผู้เฒ่าผู้อาวุโสสูงส่งโบราณของกลุ่มมังกรหลายนาย มีคนหนึ่งสังเกตเห็นความผิดปกติได้ทันที
“เฮ้ย!”
“ตัวหนอนยาวนั่น อย่าเดินไปสิ พึ่งเล่นยังไม่สนุกใจ สูกันอีกรอบดิ! ”