พายุทรายฟุ้งกระจายไปทั่วฟ้า ลมหนาวหวีดหวน
ตั้งแต่เซียวเย่ปรากฏตัวบนแท่นบูชาของวงกักย้ายถิ่นพร้อมยามผู้นั้น ก็รับรู้ได้ถึงร่องรอยแห่งความเก่าแก่โดดเดี่ยว และกลิ่นอายแห่งความตาย!
และยิ่งไปกว่านั้น!
เซียวเย่ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่า บริเวณสนามของวงกักย้ายถิ่นแห่งนี้ มีเงาร่างมนุษย์น้อยนิดเหลือเกิน
กวาดสายตาไปรอบ ๆ แทบไม่เห็นแม้แต่คนสักกี่คน!
ในสนามของวงกักย้ายถิ่นนี้ มีเพียงแท่นบูชาขนาดมโหฬารของวงกักย้ายถิ่นอยู่สี่แห่งเท่านั้น
ยามที่นี่ก็มีเพียง 6 คน
ในจำนวนนั้น ยังมีคนหนึ่งขาขาดอีกด้วย
รอบ ๆ สนาม แม้แต่กำแพงหรือลวดลายม่านพลังกั้นก็ไม่มี มีเพียงรั้วไม้ธรรมดาหนึ่งวงเท่านั้น
เซียวเย่เหลือบมองไปทางตะวันตกเฉียงใต้ เหนือรั้วนั้น มองเห็นอย่างลำบากลำบนท่ามกลางพายุทรายที่ปกคลุมฟ้า ดูเหมือนจะมีเมืองโบราณที่เก่าแก่ล้ำค่าอยู่หนึ่งแห่ง
จากตำแหน่งของสนามวงกักย้ายถิ่นนี้ มีทางเดินเล็ก ๆ หนึ่งสายฝักใฝ่ไปยังทิศของเมืองนั้น
ทางสายนี้ ไม่ได้ถูกบุกเบิกขึ้นมา แต่ดูเหมือนถูกเหยียบย่ำจนแทบกลายเป็นทางจากรอยเท้ามนุษย์นับไม่ถ้วน
"ท่านชาย!"
"เชิญลงมาเถิด ที่นี่คือสถานีเมืองผี"
"สถานีนี้ ห่างจากจุดวงกักย้ายถิ่นที่พวกเรามา 1,200 กิโลเมตรกว่า ๆ นับเป็นสถานีที่ไกลที่สุดในบรรดาจุดย้ายถิ่นทั้งสี่
พวกเราต้องรอที่นี่ 10 นาที
อีก 10 นาที วงกักย้ายถิ่นของสถานีถัดไปถึงจะเริ่มทำงานเต็มรูปแบบได้"
ยามผู้นั้น เห็นเซียวเย่มองสภาพตรงหน้าจนเงิบงัน จึงเข้าใจว่าเซียวเย่คงไม่เคยเห็นฉากตรงหน้านี้มาก่อน