“ข้ามีสายเลือดโดยตรงจริง ๆ แล้วสินะ?”
เทียนเหอเย่หม่ามองไปยังเซียวเย่ พึมพำกับตัวเอง
ในห้วงความคิดของเขาในช่วงเวลานี้ ภาพร่างของหญิงสาวคนหนึ่งก็ลอยขึ้นมาอย่างคลุมเครือ
เมื่อหลายพันปีก่อน ก่อนที่เขาจะผนึกตัวเอง เขาเคยตามหาหญิงสาวที่เคยดูแลเขาในช่วงที่เขาบ้าคลั่ง แต่มหาสมุทรมนุษย์กว้างใหญ่ ฝูงชนพลุกพล่าน
หลายร้อยปีผ่านไป จะไปตามหาคนรู้จักเก่าคนหนึ่งได้อย่างไร?
เขามองเซียวเย่ รู้สึกเหมือนทุกอย่างไม่น่าเป็นจริงเสียเหลือเกิน
หึ่ง!
เขายื่นมือออกไป อยากจะแตะต้องเซียวเย่สักครั้ง
และในวินาทีนั้นเอง เครื่องวิเศษสีฟ้าพิเศษที่เอวของเขาก็สั่นไหวขึ้นโดยไร้เสียง
ดวงตาที่เพิ่งจะพร่าเลือนของเขา พลันกลับมาแจ่มชัด
มือของเขาคว้าเข้าที่เครื่องวิเศษพิเศษนั้นที่เอวทันที
กฎแห่งพลังหนึ่งสั่นไหวไร้เสียงบนร่างเขา ดูเหมือนว่าเขาได้อ่านสัญญาณจากเครื่องวิเศษนั้นจบภายในชั่ววูบ
ดวงตาที่ตื่นแจ่มชัดของเขา ในวินาทีนั้น ก็แน่นิ่งขึ้นอย่างเงียบ ๆ ด้วยความตึงเครียด
“เอาสิ่งนี้ไป ออกไปนอกด่านดินแดนรกร้างตะวันออก ไปที่ตระกูลเทียนเหอ!”
ฉับ!
เทียนเหอเย่หม่าคว้าเอาแผ่นป้ายจากเอวออกมาโดยตรง ป้ายนั้นดูเหมือนทองก็ไม่ใช่ ดูเหมือนหยกก็ไม่เชิง บนแผ่นป้ายสลักอักษรโบราณสองตัวอย่างชัดเจน — เทียนเหอ!
“อะไรนะ?!”
เซียวเย่งงงงง
“ตอนนี้ข้ามีเรื่องด่วน บางสิ่งไม่สะดวกที่จะอธิบายให้เจ้าฟังมากนัก จำไว้ เอาแผ่นป้ายนี้ไป ไปที่ตระกูลเทียนเหอนอกชายแดน”