ปลายฤดูใบไม้ร่วง แสงแดดอุ่นละมุน รถสามล้อที่บรรทุกดอกไม้มาเต็มคันแล่นไปตามถนน ดึงดูดสายตาผู้คนตลอดทาง
เซิ่งเหยาปล่อยให้สายลมอ่อน ๆ พัดเส้นผมจนยุ่ง หลับตาพริ้มรับแสงแดดและสายลมอย่างเกียจคร้าน “เท่สุด ๆ ไปเลย!”
เธอยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายเซลฟี โดยมีดอกไม้ด้านหลังเป็นฉาก ไม่ว่าจะถ่ายมุมไหนก็ดูสวยไปหมด
ขณะนั้น เฉินเจียโจวซึ่งนั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับของรถมายบัคคันหนึ่งที่ตามมาด้านหลัง เหลือบเห็นรถดอกไม้เข้าพอดี จึงเอ่ยกับคนที่นั่งอยู่เบาะหลังว่า “คุณครับ ดูสิครับ ข้างหน้ามีรถสามล้อบรรทุกดอกไม้มาเต็มคัน โรแมนติกดีเหมือนกันนะครับ”
เซิ่งถิงเงยหน้าจากแฟ้มเอกสารที่เต็มไปด้วยตัวหนังสือ แสงอาทิตย์อุ่นอ่อนสาดลงบนรถสามล้อซึ่งประดับประดาไปด้วยดอกไม้เต็มกระบะ ภาพนั้นชวนให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก
สายตาเขาเลื่อนไปข้างหน้า แผ่นหลังของคนที่นั่งอยู่บนเบาะหลังรถคันหน้าแลดูคล้ายเซิ่งเหยา พอมองไปไกลกว่านั้น ก็เห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างขาวผ่องของคนขับ
รถสามล้อแล่นช้าอยู่แล้ว พอรถมายบัคขับตีคู่ขึ้นมา ชายหนุ่มก็ลดกระจกลง ก่อนเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงฉงนเล็กน้อย “ฉูซวง?”
คนขับรถสามล้อหันข้างมาโดยไม่คาดคิดว่าจะสบตากับชายหนุ่มที่ไม่ได้พบกันมานาน
ฉูซวงชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนคลี่ยิ้มอย่างสุภาพ “สวัสดีค่ะ...”
เซิ่งเหยาอ้าปากเอ่ย “อาเล็ก?”
“ทำไมถึงขับรถสามล้อมาล่ะ?”
“คุณแม่เพิ่งจัดแต่งห้องดอกไม้ใหม่ ดอกไม้พวกนี้เลยถูกย้ายออกมา คุณอาสะใภ้ก็เลยเอากลับไปเลี้ยงค่ะ” เซิ่งเหยาช่วยตอบ
“จอดข้างหน้าก่อน”
รถทั้งสองคันจอดริมถนน เซิ่งเหยากับฉูซวงยืนเรียงกันอย่างว่าง่าย
“อาเล็ก”
เซิ่งถิงหันไปบอกเฉินเจียโจว “ผู้ช่วยเฉิน ขับรถสามล้อเป็นไหม?”