ตอนที่ 10 คุณนายเคยกลับมา
ตอนฉูซวงแต่งงาน ตระกูลเสิ่นเตรียมรถเบนท์ลีย์คันหนึ่งไว้เป็นสินเดิมให้เธอ จอดอยู่ในโรงรถของสวนชิงอวี่ แต่เธอไม่เคยขับมันเลย ถ้าขับรถคันนั้นไปบริษัทคงสะดุดตาเกินไป อีกทั้งตอนนี้เธอพักอยู่ในอพาร์ตเมนต์ใกล้ ๆ จึงไม่จำเป็นต้องใช้รถยนต์ เพราะเธอซื้อสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าคันเล็กไว้แล้ว
ระหว่างทางจากอพาร์ตเมนต์ไปบริษัทมีถนนสายยาวที่เรียงรายด้วยต้นเมเปิล ตอนเลิกงาน เธอขี่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าคันเล็กแล่นไปตามถนนสีทองอย่างสบายอารมณ์ รับลมกลับบ้าน ช่างเป็นวันที่อารมณ์ดีเหลือเกิน
ฉูซวงใช้ชีวิตคนเดียวอย่างมีความสุขเสียจนเกือบลืมไปแล้วว่าตัวเองก็เป็นคนมีครอบครัว
เสียงนกหวีดดังขึ้นกังวาน พอเห็นตำรวจจราจรในเครื่องแบบยืนอยู่ตรงสี่แยก ฉูซวงก็คิดในใจว่าแย่แล้ว เธอก้มหน้าไม่สบตาตำรวจหนุ่ม ตั้งใจจะรีบหนีไป แต่เสียงนกหวีดก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“คุณนั่นแหละ คนที่ขี่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าโดยไม่สวมหมวกกันน็อก มานี่หน่อยครับ”
ฉูซวงเงยหน้าขึ้น ตำรวจหนุ่มกวักมือเรียกเธอ “ใช่คุณนั่นแหละ มานี่ครับ”
เธอจอดรถริมทาง แล้วยืนตัวตรงอย่างเรียบร้อย
“ทำไมไม่สวมหมวกกันน็อกครับ ไม่มีหรือ?”
“มีค่ะ มีค่ะ เมื่อเช้ารีบออกจากบ้านไปหน่อย เลยลืมค่ะ”
ตำรวจหนุ่มกล่าวอย่างเคร่งขรึม “พวกนักเรียนอย่างคุณนี่มีจิตสำนึกด้านความปลอดภัยต่ำเหลือเกิน ไม่สวมหมวกกันน็อกก็ยังกล้าขี่ออกมาบนถนน ทั้งที่ขี่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าก็อันตรายอยู่แล้ว ยังไม่ยอมสวมหมวกให้ดีอีก ถึงเวลาคับขันมันช่วยชีวิตได้นะครับ”
เขาหยิบสมุดเล่มเล็กออกมา ไม่รู้ว่ากำลังจดอะไร ก่อนถามว่า “บรรลุนิติภาวะหรือยังครับ เบอร์โทรผู้ใหญ่ที่บ้านล่ะ?”