หลังดื่มซุปไก่หมด คุณป้าหยวนก็ยกถ้วยรังนกมาให้เธอกินอีก ฉูซวงอิ่มจนท้องตึง ปฏิเสธไม่สำเร็จ จึงได้แต่ถือถ้วยกลับห้องไป
หลังอาบน้ำเสร็จ พอออกมาก็เห็นแสงจันทร์สีเงินสาดเต็มระเบียงห้องนอน ค่ำคืนนี้พระจันทร์งดงามเป็นพิเศษ
เธอตรงไปที่ระเบียงแล้วนั่งลงบนเก้าอี้เอนกาย ชื่นชมจันทร์กระจ่างกลางฟ้า ก่อนเปิดรายการเพลง เสียงพิณโบราณไหลรินเนิบช้าราวสายน้ำ เธอฟังเพลงโปรดอย่างผ่อนคลายและสบายใจ
การอยู่สวนชิงอวี่ก็มีข้อดีไม่น้อย ทั้งอาหารเลิศรสที่ไม่ซ้ำกัน ทิวทัศน์ยามค่ำคืนกว้างไกล และระเบียงขนาดใหญ่ สมกับเป็นคฤหาสน์ที่อพาร์ตเมนต์เทียบไม่ติด
เห็นว่าคืนนี้จันทร์งาม เซิ่งถิงจึงคิดจะออกไปสูบบุหรี่ที่ระเบียง เขาหยิบไฟแช็กแล้วก้าวเข้าไป ทันใดนั้นเสียงดนตรีคลาสสิกอันไพเราะและทอดยาวก็ลอยมากระทบโสต
“เสียงพิณงามนี้ไร้เหตุใดชวนให้ใจหมอง น้ำตานองเต็มสองแก้ม หลงคิดว่าดวงใจท่านไร้เมตตา สายน้ำไหลบูรพาทั้งวันคืน... คิดถึงแสนคิดถึง แค้นใจแสนแค้นใจ เมื่อไรจึงจะสิ้นสุด ครึ่งสายน้ำมีศรัทธา อีกครึ่งมีแต่ความเศร้า...”
เสียงขับร้องในท่วงทำนองงิ้วกังวานใส ล่องลอยพลิ้วไหว เสียงหญิงสาวไพเราะอ่อนหวาน อีกทั้งยังมีพื้นฐานแน่นดี
เมื่อหันไปมอง หญิงสาวบนระเบียงข้าง ๆ สวมชุดผ้าโปร่งสีเขียวหม่นคล้ายชุดฝึกซ้อม รูปร่างเพรียวบางอ่อนช้อย เธอร้องเพลงไปพลางร่ายรำโบราณไปพลาง ท่วงท่าแผ่วเบา แววตาอ่อนโยนละมุนละไม
ร้องเพลงร่ายรำใต้แสงจันทร์ ดูท่าจะกำลังเพลิดเพลินไม่น้อย
“สีสารทคลื่นระลอก คลื่นซัดหมอกเย็นเขียวขจี ภูผาสะท้อนแสงตะวันคล้อยฟ้าเคียงสายน้ำ หญ้าหอมไร้ใจ ยังอยู่ไกลพ้นแสงตะวัน”